Genieten, genieten, genieten

Waar kan ik het na zo'n topdag wel niet allemaal over hebben?

- Dat het zulk fantastische weer was, voor sommige lopers net even te warm, maar voor mij - ik die het dankzij een aan de ondergrens van wat gezond is grenzende BMI al de hele 'winter' koud heeft - heerlijk aangenaam!

- Dat de start dankzij het enorme terrein, de tenten, de mensenmassa achter me en de (mislukte) sitdown deed denken aan een muziekfestival, maar dat die associatie tijdens het lopen later volledig verdween als gevolg van de kneiters die uit de speakers langs de kant klonken ("Daar in dat...")

- Dat foute muziek tijdens het lopen toch eigenlijk wel een heel goed gevoel geeft, en mij nu en dan zelfs motiveerde opzwepende bewegingen te maken naar de DJ van dienst

- Dat ik voor het eerst in een wedstrijd meer dan 10 kilometer lang achter een pacer (ervaren loper met ballon die aangeeft welke tijd hij gaat finishen) aan heb gelopen - waarvan de eerste 10 samen met collega Jan -, en dat dat luie achtervolgen eigenlijk best lekker was!

- Dat ik onderweg de voorzitter van AV '40 inhaalde en langs de kant mijn voormalige trainer passeerde, en beide spontaan toeriep - nog zonder enige spijt - weer lid te zullen worden van de club

- Dat ik zo ontspannen liep dat ik gedurende de 'hele halve' in totaal maar 3 keer (!) op mijn horloge heb gekeken, en vrienden langs de kant tot 2 keer toe eerder spotte dan zij mij

- Dat ik het rond een kilometer of 15 - wanneer ik normaal al aan het infuus moet - het nog serieus jammer vond dat de tijd/afstand zo snel ging

- Dat ik op de boulevard toch nog maar even gas gegeven heb, zonder ook maar een moment de gelukzalige glimlach op mijn gezicht te verliezen

- Dat ik de laatste kilometers nog even pedal to the metal ging, wat er waarschijnlijk mede debet aan zal zijn dat ik 'toch gewoon weer' met met flinke spier- en hoofdpijn - maar ook nog steeds die glimlach - deze tekst zit te tikken

- Dat ik tijdens deze wedstrijd meer dan ooit tevoren besefte hoe blij ik eigenlijk mag zijn weer helemaal van mijn knieblessure te zijn afgekomen

- Dat volleyballen best een leuke sport is, maar er toch echt niets boven hardlopen gaat, waar ook net wat meer publiek langs de kant staat

- Dat ik na afloop door vrienden verrast werd met een bos bloemen waarmee ik vervolgens kon genieten van een weldadig koud biertje op het Plein

Maar uiteindelijk schieten woorden na zo'n dag hoe dan ook tekort, zelfs voor een tekstschrijver. Daarom dekt de kop van deze post de lading nog het best, en is mijn uiteindelijk tijd - waar ik overigens wel superblij mee ben - voor deze ene keer totaal irrelevant. Hoe dan ook heeft deze halve marathon zijn al vroeg gegunde plek in mijn persoonlijke top 5 uiteindelijk meer dan waargemaakt...

10 jaar halve marathons

Vandaag sinds lange tijd de 1,5 uurs-grens weer eens doorbroken in een duurloop. Hij gaat goed: de voorbereiding voor de halve marathon van Den Haag: de City-Pier-City. En waar kwam ik pas achter? Dat het straks in maart precies 10 jaar geleden is dat ik mijn eerste halve marathon liep: de 'CPC' van 2004! Een mooie moment dus voor een overzicht van mijn meest gedenkwaardige halve marathons.

1 Den Haag 2004 (1.48.53)

Na achtereenvolgens een tafeltennis- en voetbalcarrière was ik net begonnen met hardlopen. Eerst 'een beetje voor mezelf', maar een advertentie in een lokaal dorpsblaadje was aanleiding om me aan te sluiten bij De Landlopers, waar ik mijn eerste intervallen liep en langzamer steeds serieuzer en enthousiaster werd over mijn nieuwe sport. Natuurlijk, je allereerste halve marathon is dan sowieso bijzonder, maar wat deze wedstrijd nog eens extra gedenkwaardig maakt, zijn de weersomstandigheden van die dag. In mijn vorige post was al te lezen dat ik van een beetje ruig weer niet vies ben, maar dit sloeg alles, en heb ik daarna nooit meer meegemaakt. Uit onderstaand bewaard krantenartikel: "Windvlagen van 10 tot 11 bft speelden de atleten danig parten. (...) Wind en zand geselden de lopers op een ongenadige manier."

2 Amsterdam 2005 (1.32.16)

Ik was voor een nieuwe baan net verhuisd naar het Noord-Hollandse gehucht Hensbroek; zowel qua werk als qua wonen niet de meest geweldige periode van mijn leven. Gelukkig had ik 1 afleiding: hardlopen! En dat deed ik dan ook. Vaak en hard. Gemiddeld zes keer in de week. De lokale loopclub beschikte niet over een atletiekbaan: intervallen deden we op een industrieterreintje. De 100 metertjes om tijden aan af te meten waren hier niet zo nauwkeurig, maar dat maakte eigenlijk weinig uit: alles ging gewoon zo hard mogelijk. De verstandige, afremmende aanwijzingen van Landlopers-trainer Leo waren letterlijk en figuurlijk ver weg... Met mijn nieuwe PR in Amsterdam was ik uiteraard blij. Maar zo intensief trainen, en dan toch 'slechts' 1.32 lopen, achteraf geeft het te denken. Om nog maar te zwijgen over de blessure die er op volgde. Een harde les. Wel leuk: finishen in het Olympisch Stadion. 

3. Den Haag 2010 (1.27.37)

Wijzer geworden na bovenstaande ervaringen werden - terug in Delft - de trainingen bij AV '40 een stuk effectiever. Het resultaat was het PR dat tot op de dag van vandaag nog staat, en dus kan die halve marathon in deze lijst natuurlijk niet ontbreken. Deel van het geheim was misschien wel de hele marathon die ik het jaar ervoor had gelopen, want als je een wedstrijd gelopen hebt waar je 42 keer een kilometer-bordje tegenkomt, dan voelt het getal 21 opeens heel anders aan. Het tempo lag er natuurlijk wel een flink stuk hoger, en dat merkte ik de dagen na de wedstrijd goed... Maar met de spierpijn verdwenen vrij snel ook de herinneringen, want gek genoeg kan ik me van deze halve marathon niet zo veel meer herinneren. Maar het mooie van een PR is: die blijft staan. Voor altijd. Hoewel, eigenlijk was en is dat nog steeds niet de bedoeling...


4. Egmond 2011 (1.30.28)

Achteraf dacht ik: wat als ik op 9 januari 2011 een halve marathon had gelopen op een snel parcours, in plaats van dat ik de strijd met de elementen was aangegaan op het strand en in de duinen van Egmond? Want wat had ik een topdag! Omdat het voor Egmond-begrippen ook prima omstandigheden waren, kon ik een tijd lopen waar ik nog steeds trots op ben... De kou bij de start, de wind tegen op het strand, het mulle zand van de strandopgang, vlak voor de finish nog de bloedweg; allemaal geen pretje, en op het moment zelf niks minder dan de hel. Maar wat was ik in vorm, en wat voelde ik me aan het eind van de dag - dwars door de hoofd- en spierpijn heen - voldaan. Niet voor niets werd het mijn eerste post op deze blog. Dat deze wedstrijd achteraf min of meer het begin van mijn tweejarige knieblessure betekende, daar denk ik maar niet teveel aan...

5. Den Haag 2014 (?)

Hoewel hij nog 6 weken in de toekomst ligt, reken ik de City-Pier-City van 9 maart 2014 nu maar alvast tot de meest gedenkwaardige van al mijn halve marathons (ik schat een stuk of 10, misschien 15?). De 40e editie van de CPC, tien jaar na de eerste en ruim drie jaar na mijn vorige 21.0975 meter. Ik ben nog in dubio met welke insteek ik hem ga lopen. Immers, een echt snelle tijd zit er met twee of drie keer in de week gematigd trainen nu toch niet in. Ga ik voor de nostalgische insteek (mikken op exact dezelfde tijd als in 2004), de onbezonnen aanpak (geen verwachtingen, wie weet waar het toe leidt..) of voor de relaxte benadering (in stijl met het nieuwe hardlopen). Ik neig naar de laatste, al zou dat eigenlijk een top 5 notering onwaardig zijn...

Hardlopen in de herfst

Dreigende maar tegelijkertijd bijzonder aantrekkelijke donkere luchten, waar af en toe een fel straaltje zon doorheen schijnt, maar waar vooral heel veel regen uit valt; paden bezaaid met fel gekleurde herfstbladeren en afgebroken takken afgewisseld met niet te ontwijken plassen, die je toch al natte schoenen nog doorweekter maken; geen in de weg rijdende/lopende mooi-weer-fietsers/wandelaars - wie wel buiten is schuilt onder de brug waar je zelf onverstoorbaar onderdoor loopt, de niet begrijpende blikken negerend; en vlak voor je thuis bent nog even een striemende hagelbui die je gedwongen naar beneden doet kijken. En dat is geen probleem, want er is toch niemand op straat en ook zonder voor je te kijken weet je dat je hoe dan ook een welverdiende warme douche in het vooruitzicht hebt...

Hardlopen in de herfst kan zooo lekker zijn!

Het nieuwe hardlopen

Ja, deze titel is een knipoog naar het wielrennen, maar nee, hier volgt geen bekentenis dat ik jarenlang uit verboden potjes gesnoept heb en wedstrijden pas sinds kort op eigen kracht loop. Dat zou ook tegenstrijdig zijn, want juist vandaag heb ik voor het eerst in mijn leven een hardloopwedstrijd gewonnen! Een 10 kilometer. Niet alleen onder de 40, maar zelfs onder de 39 minuten...

Vanochtend vond in Nootdorp City de maandelijkse Dobbeloop plaats. Om 10 uur, en dus niet om 11 uur, zoals in het lokale sufferdje gestaan had. Het is dat ik de avond van tevoren nog even de website had bekeken en daar in grote rode letters de correctie zag staan, anders had ik mooi voor niets mijn wekker gezet. Want zelfs voor een ochtendmens als ik was het vroeg...

Heel veel zin had ik ook eigenlijk niet, en gebrand op een snelle tijd was ik al helemaal niet. Maar tijdens het inlopen voelde ik wel al dat ik goede benen had - in tegenstelling tot de 2 weken die volgden op de Golden Ten -, en dus hoopte ik voorzichtig toch weer in de buurt te komen van die 40 minuten.

Wat volgde was een hele nieuwe ervaring. Echt snelle lopers deden er niet mee vandaag, en dus liep ik vanaf de start opeens in de voorste regionen! Waar ik normaal alleen tegen mezelf loop, had ik nu echte tegenstanders, en voelde inhalen voor de verandering als een zinvolle actie. En toen na 5 km de loper voor me al afsloeg naar het finishdoek, ging ik het tweede rondje opeens in als koploper. Even later stond mijn eindtijd op de klokken: 38.49

Ok, de Dobbeloop staat er bekend om altijd een net iets te kort parcours te hebben. Maar dat schijnt een meter of 100 te schelen, zodat ik die 40 minuten grens voor mijn gevoel nu toch echt wel doorbroken heb. En hoewel het deelnemersveld bepaald niet te vergelijken is met dat van pak 'm beet een Golden Ten, voelde het eerlijk gezegd best wel een klein beetje sensationeel om als eerste over een finishstreep te komen!

En toch is dat niet wat ik bedoel met 'het nieuwe hardlopen'. Ik heb zeker niet de illusie dat ik me in wedstrijden vanaf nu wel even op de podiumplaatsen ga richten. Nee, integendeel, met het nieuwe hardlopen doel ik op het voornemen dat ik de komende tijd eens met een relaxtere instelling ga rennen. Terwijl ik naar de Golden Ten maandenlang had toegetraind, en -geleefd, had ik vanochtend met iets minder geluk niet eens de start op tijd gehaald. Uiteindelijk heb ik meer genoten en liep ik zeker 2 minuten sneller...

Voor mij voorlopig even geen heilige doelen, geen strakke trainingsschema's en geen overdreven serieus gedoe met rust en voeding. Eerst maar eens de hele zomer fit blijven en vooral genieten van de mooie sport die hardlopen is. Dat heilige vuur komt vanzelf wel weer een keer...

41.16

Ach, wat is 1 minuut en 16 seconden op ruim 2 jaar blessureleed... Yeah!!

Soundtrack bij een rentree

Morgen is het zo ver...

40

Misschien komt het door de kilo's die ik kwijt ben (die liggen nog steeds op een berg in Nepal), misschien door de relatief lage trainingsfrequentie, in combinatie met meer crosstraining (fitness, klimmen). Feit is dat ik me de laatste tijd in topvorm voel. En omdat pijntjes aan knie en voet tijdens het hardlopen ook nauwelijks een beletsel meer vormen, heb ik dit weekend het onvermijdelijke gedaan: me inschrijven voor de Golden Ten en 40 minuten opgeven als richttijd.

3 of 5
De 1000'jes in 4 minuten gaan tegenwoordig weer lekker, maar wedstrijden zijn toch echt wat anders. En dus had ik vandaag een testloop gepland: de Paasloop van Pijnacker! Het lopers-equivalent van de kermiskoers zeg maar. Nauwelijks publiek, na afloop een potplantje voor alle deelnemers en een loterij met tuinbouwproducten uit de streek. En niks geen chip of startnummer: een kwartiertje voor aanvang nog even inschrijven. Het nadeel: tot vlak voor de start wist ik nog niet voor welke afstand ik zou kiezen: 3 mijl in 15 km per uur of 5 mijl in een wat lager tempo. Uiteindelijk besloot ik voor het tweede afstand te gaan: 8,045 meter om precies te zijn.

Het was dus maar een testloop, en van echte wedstrijdspanning was dan ook geen sprake. Maar toch voelde ik me voor aanvang opgeladen als een volle accu en gespannen als een ruimteveer. Niet meer te houden. Ik denk zo'n beetje als iedere Nederlander zich straks zal voelen als de lange, lange winter van 12/13 eindelijk voorbij is en de terrassen weer opengaan.

En ja, als je 'iets meer dan 4 minuten per kilometer' niet verder definieert, dan weet je het natuurlijk wel als loper-in-vorm. Dan gaat de eerste km gewoon te hard (3.55), voelt dat eigenlijk nog best ontspannen, en besluit je voorlopig maar in dat tempo door te draven...

Werken
En zo verdween het gelukzalige gevoel van de start op een voor deze lente toepasselijke manier: als sneeuw voor de zon. Want hoewel ik het tempo goed vol kon houden, voelde deze 'testloop' al snel weer als een gewone wedstrijd; als hard werken. Met sommige stukken pal tegenwind en aan het einde steeds meer last van steken in mijn zij. Maar er was ook een kilometer van 3.45. Tenminste, dat leek zo, want de laatste kilometer van 7 (doorkomst: 27.53, onder de 4!!) naar 8 kilometer en 45 meter zou volgens mijn klokje 4.47 geduurd hebben. Dat kan niet, want het laatste stuk ging prima, en dus klopte er van de kilometerpaaltjes achteraf weinig. Dat is dan weer het nadeel van zo'n dorpsloop, maar een gemiddelde van ongeveer 15 per uur (eigenlijk dus het streven voor de 3 mijl) durf ik mezelf best te geven.

En dat voelt goed, heel goed. En geeft vertrouwen voor mijn échte rentree, op 9 mei in Delft. Er is nog slechts één 'maar': in 2011 liep ik ook de Paasloop, toen nog in de veronderstelling dat het mijn rentree was na een kortstondige knieblessure. Uiteindelijk duurde het herstel nog een jaartje of twee langer.. Zou ik nu weer te vroeg juichen..? Op een dag als vandaag (1 april!) twijfel je toch wat sneller aan zaken.

Maar nee, liever denk ik aan de andere symboliek van vandaag, namelijk die van Pasen als het feest van de wederopstanding! Bovendien weten goede katholieken dat er niet alleen een 40-dagentijd zit vóór Pasen, maar ook erna. 40 dagen tot Hemelvaartsdag, jawel de dag van de Golden Ten. Met de heilige streeftijd van 40 minuten...