 |
| Enkel heel gehouden (ondanks venijnige bospaadjes), gelletjes goed verteerd (smaakten zelfs best goed), elementen getrotseerd (regenbuien, heuveltjes) en... 30 km volbracht! |
zaterdag 5 september 2015
Geslaagde test
dinsdag 1 september 2015
Relativiteitstheorie
In mijn duurloop van afgelopen zaterdag stopte de teller na 24 kilometer. Op zich al best een eind, maar als ik bedenk dat er straks nog 18 bij moeten om op 42 te komen... Misschien is het beter vanaf nu in mijlen te gaan denken. 15 van de 26 klinkt al een stuk positiever. Bij 20 is het eind immers in zicht! Toch?
Ach, alles is relatief. Wij zeggen dat je in de voorbereiding minimaal een aantal 'dertigers' moet hebben gelopen. Zouden ze in de VS zeggen dat je minimaal een paar keer de 18,64 mijl moet hebben gehaald? En dat een marathon eigenlijk pas na 21,75 mijl (= 35 km) begint?
Zelfs binnen het metrische stelsel is nog ruimte voor verschillende interpretaties. De ene loper meet zijn snelheid in aantal seconden per 100 m, een tweede zweert bij het aantal minuten per km, de derde denkt liever in kilometers per uur.
Eén ding is zeker: mijn duurloop zaterdag ging voor mijn doen langzaam, heel langzaam - zoals het hoort. Zelf ben ik van de 'minuten per km' en gemiddeld waren dat er zaterdag 5 met 40 seconden, ofwel 10,6 km/h.
Persoonlijk zegt mij dat dus niet zo veel, maar om toch een beetje een indruk te geven: dat is ongeveer drie keer zo langzaam als de 33 km/h van Dafne Schippers afgelopen weekend in haar gouden race, beter bekend als 21.63 seconden per 200 meter. En dat is dan weer exact twee keer zo hard als mijn 200'jes op de baan vorige week.
Maar goed, ik deed in die training dan wel een serie van 12, en komende zaterdag in Amsterdam doe ik er zelfs 150. Zonder pauzes! Laat Dafne dat maar eens proberen...
De dag na die trainingsloop zit ik overigens 12 uur in het vliegtuig naar Brazilië, of misschien moet ik zeggen 9.804 km. Ik weet nog niet zo goed wat minder vervelend klinkt...
In ieder geval ben ik blij met de KLM te gaan. Zelfs op de rug van 'flying Dutchwoman' Schippers zou ik er 9.804 / 33 = 297 uur over doen. Ofwel 12 dagen, wat dan wel weer een interessante hoogtestage zou zijn.
Maar gelukkig sta ik na 12 uur dus weer met beide benen op de grond. Al ligt die in Sao Paulo altijd nog 795 meter hoger dan in Nederland. Ook in New York loop ik straks op zeeniveau - even los van de vele bruggen -, al hoop ik daar natuurlijk wel tot grote hoogte te stijgen.
Waar ik in Sao Paulo wél alvast aan kan wennen is de tijdzone; die is namelijk bijna gelijk aan die van New York. Het is er om precies te zijn 5 uur vroeger dan in Nederland. Wat betekent dat de marathon daar opeens weer een klein stukje verder weg is...
Ach, alles is relatief. Wij zeggen dat je in de voorbereiding minimaal een aantal 'dertigers' moet hebben gelopen. Zouden ze in de VS zeggen dat je minimaal een paar keer de 18,64 mijl moet hebben gehaald? En dat een marathon eigenlijk pas na 21,75 mijl (= 35 km) begint?
Zelfs binnen het metrische stelsel is nog ruimte voor verschillende interpretaties. De ene loper meet zijn snelheid in aantal seconden per 100 m, een tweede zweert bij het aantal minuten per km, de derde denkt liever in kilometers per uur.
Eén ding is zeker: mijn duurloop zaterdag ging voor mijn doen langzaam, heel langzaam - zoals het hoort. Zelf ben ik van de 'minuten per km' en gemiddeld waren dat er zaterdag 5 met 40 seconden, ofwel 10,6 km/h.
Persoonlijk zegt mij dat dus niet zo veel, maar om toch een beetje een indruk te geven: dat is ongeveer drie keer zo langzaam als de 33 km/h van Dafne Schippers afgelopen weekend in haar gouden race, beter bekend als 21.63 seconden per 200 meter. En dat is dan weer exact twee keer zo hard als mijn 200'jes op de baan vorige week.
Maar goed, ik deed in die training dan wel een serie van 12, en komende zaterdag in Amsterdam doe ik er zelfs 150. Zonder pauzes! Laat Dafne dat maar eens proberen...
De dag na die trainingsloop zit ik overigens 12 uur in het vliegtuig naar Brazilië, of misschien moet ik zeggen 9.804 km. Ik weet nog niet zo goed wat minder vervelend klinkt...
In ieder geval ben ik blij met de KLM te gaan. Zelfs op de rug van 'flying Dutchwoman' Schippers zou ik er 9.804 / 33 = 297 uur over doen. Ofwel 12 dagen, wat dan wel weer een interessante hoogtestage zou zijn.
Maar gelukkig sta ik na 12 uur dus weer met beide benen op de grond. Al ligt die in Sao Paulo altijd nog 795 meter hoger dan in Nederland. Ook in New York loop ik straks op zeeniveau - even los van de vele bruggen -, al hoop ik daar natuurlijk wel tot grote hoogte te stijgen.
Waar ik in Sao Paulo wél alvast aan kan wennen is de tijdzone; die is namelijk bijna gelijk aan die van New York. Het is er om precies te zijn 5 uur vroeger dan in Nederland. Wat betekent dat de marathon daar opeens weer een klein stukje verder weg is...
zondag 23 augustus 2015
Stap voor stap
De laatste tijd hanteer ik in deze blog een vrij strak ritme, met elke 2 weken een nieuwe bijdrage. Ik noem het een blog, maar eigenlijk is het meer een column. Wat het verschil is? Tja, moeilijk uit te leggen; misschien net zoiets als het verschil tussen hardlopen en rennen. Beide kosten energie en geven voldoening, maar het doel is net wat anders.
Hoe dan ook, minder strak is nog altijd het ritme in mijn marathontraining. Twee weken geleden meldde ik nog zonder een spoor van twijfel - en dat zegt bij mij best iets - dat mijn enkel weer helemaal hersteld was. Vier dagen later ging ik op een schijnbaar onschuldige plek op dezelfde manier weer door hetzelfde gewricht heen. Gelukkig was ik dit keer nog vlakbij huis, al was het nadeel dat mijn buren getuige getuige moesten zijn van mijn nog best ingetogen maar voor mijn doen toch best uitgesproken verbale reactie...
Zwakke plek
Inwendig vervloekte ik mezelf natuurlijk, maar blijkbaar is het dus toch nog een zwakke plek. Alle theorie en ervaringen die ik sindsdien gevraagd en ongevraagd tot me genomen heb bevestigen het: een enkelkwetsuur is een verradelijke blessure. Als je banden eenmaal opgerekt zijn blijft een nieuwe misstap en daarmee een nieuwe verzwikking nog lang op de loer liggen.
Maar ik heb in ieder geval geleerd. Dit keer heb ik de training meteen gestaakt - gelukkig was ik nu dus dicht bij huis! -, eerst een paar dagen rust genomen, en zo snel mogelijk een afspraak gemaakt bij Duco - die nog steeds patienten aanneemt - om de boel weer recht te zetten.
Hij verrichte geen wonderen dit keer, want de klachten zijn nog niet zo maar weg. En het is nu wel duidelijk dat ik die oefeningen - met name héél véél op één been staan en springen - voorlopig moet blijven doen om de banden (opnieuw weer) sterker te maken. Belangrijker is het vertrouwen dat hij gegeven heeft: volgens hem staat de enkel in biomechanisch opzicht weer goed, en moet ik nu zelf nog de belastbaarheid vergroten. En dat kan alleen door steeds de grens op te zoeken, ook als dat nog pijn doet - zoals vaak het geval is met grenzen.
2-uur-grens
En dat is dus precies wat ik vandaag gedaan heb! Uiteindelijk heb ik er zelfs een duurloop van 2 (!) uur van gemaakt: voor het eerst sinds 5 april 2009 weer eens door de grens die je normaal gesproken alleen doorbreekt voor een marathontraining! Waarbij normaal in relatie tot een marathontraining natuurlijk een relatief begrip is...
Het werd natuurlijk ook wel eens tijd. Ik denk dat ik over de afgelopen 2 maanden niet veel verder kom dan gemiddeld 2 looptrainingen per week en een weektotaal van om en nabij de 25 km. Een beetje magertjes nog, 10 weken voor de dag dat ik 42 km aan 1 stuk moet lopen...
Hoe dan ook, na vandaag ben ik weer positief gestemd! Het is ook goed dat ik me eerder al had voorgenomen niet op een strak schema te gaan lopen. Terugkijkend op mijn top 10 breng ik de rest van mijn 'regels' overigens nog niet allemaal even goed in de praktijk. Vooral het lopen van wedstrijden is voorlopig nog even niet aan de orde.
Waakzaam
Het is beter nu zowel letterlijk als figuurlijk even niet te ver vooruit te kijken. Zoals ik tijdens het lopen heel voorzichtig de ene voet voor de andere zet, waakzaam voor iedere oneffenheid, bekijk ik de tijd tot 1 november voorlopig week voor week. En hoe fit ik uiteindelijk ook aan de start zal staan in New York, ik zal het zo veel mogelijk mijl voor mijl gaan beleven. Een scherpe eindtijd kan ik inmiddels toch wel uit mijn hoofd zetten, en dat is misschien alleen maar goed!
Eerstvolgende doel: over 13 dagen een trainingsloop van 30 kilometer in het Amsterdamse Bos. Ha, dat is dus weer over 2 weken!
Hoe dan ook, minder strak is nog altijd het ritme in mijn marathontraining. Twee weken geleden meldde ik nog zonder een spoor van twijfel - en dat zegt bij mij best iets - dat mijn enkel weer helemaal hersteld was. Vier dagen later ging ik op een schijnbaar onschuldige plek op dezelfde manier weer door hetzelfde gewricht heen. Gelukkig was ik dit keer nog vlakbij huis, al was het nadeel dat mijn buren getuige getuige moesten zijn van mijn nog best ingetogen maar voor mijn doen toch best uitgesproken verbale reactie...
Zwakke plek
Inwendig vervloekte ik mezelf natuurlijk, maar blijkbaar is het dus toch nog een zwakke plek. Alle theorie en ervaringen die ik sindsdien gevraagd en ongevraagd tot me genomen heb bevestigen het: een enkelkwetsuur is een verradelijke blessure. Als je banden eenmaal opgerekt zijn blijft een nieuwe misstap en daarmee een nieuwe verzwikking nog lang op de loer liggen.
Maar ik heb in ieder geval geleerd. Dit keer heb ik de training meteen gestaakt - gelukkig was ik nu dus dicht bij huis! -, eerst een paar dagen rust genomen, en zo snel mogelijk een afspraak gemaakt bij Duco - die nog steeds patienten aanneemt - om de boel weer recht te zetten.
Hij verrichte geen wonderen dit keer, want de klachten zijn nog niet zo maar weg. En het is nu wel duidelijk dat ik die oefeningen - met name héél véél op één been staan en springen - voorlopig moet blijven doen om de banden (opnieuw weer) sterker te maken. Belangrijker is het vertrouwen dat hij gegeven heeft: volgens hem staat de enkel in biomechanisch opzicht weer goed, en moet ik nu zelf nog de belastbaarheid vergroten. En dat kan alleen door steeds de grens op te zoeken, ook als dat nog pijn doet - zoals vaak het geval is met grenzen.
2-uur-grens
En dat is dus precies wat ik vandaag gedaan heb! Uiteindelijk heb ik er zelfs een duurloop van 2 (!) uur van gemaakt: voor het eerst sinds 5 april 2009 weer eens door de grens die je normaal gesproken alleen doorbreekt voor een marathontraining! Waarbij normaal in relatie tot een marathontraining natuurlijk een relatief begrip is...
Het werd natuurlijk ook wel eens tijd. Ik denk dat ik over de afgelopen 2 maanden niet veel verder kom dan gemiddeld 2 looptrainingen per week en een weektotaal van om en nabij de 25 km. Een beetje magertjes nog, 10 weken voor de dag dat ik 42 km aan 1 stuk moet lopen...
Hoe dan ook, na vandaag ben ik weer positief gestemd! Het is ook goed dat ik me eerder al had voorgenomen niet op een strak schema te gaan lopen. Terugkijkend op mijn top 10 breng ik de rest van mijn 'regels' overigens nog niet allemaal even goed in de praktijk. Vooral het lopen van wedstrijden is voorlopig nog even niet aan de orde.
Waakzaam
Het is beter nu zowel letterlijk als figuurlijk even niet te ver vooruit te kijken. Zoals ik tijdens het lopen heel voorzichtig de ene voet voor de andere zet, waakzaam voor iedere oneffenheid, bekijk ik de tijd tot 1 november voorlopig week voor week. En hoe fit ik uiteindelijk ook aan de start zal staan in New York, ik zal het zo veel mogelijk mijl voor mijl gaan beleven. Een scherpe eindtijd kan ik inmiddels toch wel uit mijn hoofd zetten, en dat is misschien alleen maar goed!
Eerstvolgende doel: over 13 dagen een trainingsloop van 30 kilometer in het Amsterdamse Bos. Ha, dat is dus weer over 2 weken!
zondag 9 augustus 2015
Reclame
In mijn vorige post stelde ik nog voorzichtig dat het herstel van mijn enkelblessure goed vorderde; inmiddels durf ik te zeggen dat die voltooid is. Na een stuk of 5 bezoeken aan de fysio en talloze oefeningen die nauwelijks vooruitgang brachten, wendde ik me toch weer tot de osteopaat die me eerder van mijn knieblessure afhielp. Binnen 1 minuut had hij het euvel gevonden: een botje dat net iets in de verkeerde richting stond, wat na 1,5 behandeling weer vlot gecorrigeerd was.
Om nog even terug te grijpen naar de gevangenis-metafoor uit een eerdere post: waar ik me in eerste instantie schuldbewust wendde tot een reclasseringsambtenaar die me langzaam weer wilde klaarstomen voor een voorzichtige terugkeer in de maatschappij, kreeg deze advocaat me in een mum van tijd vrij door een gerechtelijke dwaling - of misschien moet ik zeggen een vormfout.
Uitzondering
Ik ben deze ietwat alternatieve maar o zo succesvolle wonderdokter inmiddels zo veel dank verschuldigd, dat ik bij hoge uitzondering een commerciële banner plaats op deze verder strikt reclamevrije blog:
Ik overwoog zelfs onbezoldigd met Duco's naam op mijn borst in New York te gaan lopen, maar hij heeft begrijpelijkerwijs al voldoende klandizie. Het zette me wel aan het denken wat voor andere shirtsponsor ik eventueel nog zou kunnen vinden. Mijn werkgever is natuurlijk een optie (we hebben trouwens nog vacatures: klik hier voor onze vacatures - reclamevrij is deze pagina nu toch niet meer) , maar het zou ook een mooie kans zijn extra promotie te maken voor mezelf, want afgelopen week kwam ik de volgende verkiezing tegen:
New York zou uiteraard niet de meest efficiënte locatie zijn om hier voor te adverteren, en sowieso zou deze reclame te laat komen; stemmen kan namelijk nog tot 31 augustus (klik dus snel hier om te stemmen).
Ik dicht mezelf in deze blog-verkiezing eerlijk gezegd een evengrote kans toe als dat ik op 1 november gehuldigd wordt als winnaar van de New York City Marathon, maar gelukkig zijn hardlopers het gewend om in wedstrijden niet om de prijzen mee te doen. Het gros doet het puur omdat de activiteit zelf zo'n enorme voldoening geeft, met een PR, een aanmoediging vanuit het publiek, of een geslaagde inhaalactie als kersen op de taart.
Aanmoediging
Zo ongeveer zie ik ook elke pageview en elke reactie of stem - had ik de link al gedeeld?! - op deze weblog. Op mijn werk wordt ik voor mijn schrijven goed beloond - had ik al gemeld dat we nog vacatures hebben? -, als blogger doe ik het puur om het te doen.
Toch heb ik ook als blogger een trouwe, onmisbare sponsor: de hardloopsport. Die stelt mij in staat te schrijven, niet door een geldelijke of materiële bijdrage, maar door een onuitputtelijke bron van inspiratie te zijn. In ruil daarvoor maak ik reclame voor de mooiste sport die er is: een prima deal!
Om nog even terug te grijpen naar de gevangenis-metafoor uit een eerdere post: waar ik me in eerste instantie schuldbewust wendde tot een reclasseringsambtenaar die me langzaam weer wilde klaarstomen voor een voorzichtige terugkeer in de maatschappij, kreeg deze advocaat me in een mum van tijd vrij door een gerechtelijke dwaling - of misschien moet ik zeggen een vormfout.
Uitzondering
Ik ben deze ietwat alternatieve maar o zo succesvolle wonderdokter inmiddels zo veel dank verschuldigd, dat ik bij hoge uitzondering een commerciële banner plaats op deze verder strikt reclamevrije blog:
Ik overwoog zelfs onbezoldigd met Duco's naam op mijn borst in New York te gaan lopen, maar hij heeft begrijpelijkerwijs al voldoende klandizie. Het zette me wel aan het denken wat voor andere shirtsponsor ik eventueel nog zou kunnen vinden. Mijn werkgever is natuurlijk een optie (we hebben trouwens nog vacatures: klik hier voor onze vacatures - reclamevrij is deze pagina nu toch niet meer) , maar het zou ook een mooie kans zijn extra promotie te maken voor mezelf, want afgelopen week kwam ik de volgende verkiezing tegen:
New York zou uiteraard niet de meest efficiënte locatie zijn om hier voor te adverteren, en sowieso zou deze reclame te laat komen; stemmen kan namelijk nog tot 31 augustus (klik dus snel hier om te stemmen).
Ik dicht mezelf in deze blog-verkiezing eerlijk gezegd een evengrote kans toe als dat ik op 1 november gehuldigd wordt als winnaar van de New York City Marathon, maar gelukkig zijn hardlopers het gewend om in wedstrijden niet om de prijzen mee te doen. Het gros doet het puur omdat de activiteit zelf zo'n enorme voldoening geeft, met een PR, een aanmoediging vanuit het publiek, of een geslaagde inhaalactie als kersen op de taart.
Aanmoediging
Zo ongeveer zie ik ook elke pageview en elke reactie of stem - had ik de link al gedeeld?! - op deze weblog. Op mijn werk wordt ik voor mijn schrijven goed beloond - had ik al gemeld dat we nog vacatures hebben? -, als blogger doe ik het puur om het te doen.
Toch heb ik ook als blogger een trouwe, onmisbare sponsor: de hardloopsport. Die stelt mij in staat te schrijven, niet door een geldelijke of materiële bijdrage, maar door een onuitputtelijke bron van inspiratie te zijn. In ruil daarvoor maak ik reclame voor de mooiste sport die er is: een prima deal!
vrijdag 24 juli 2015
100 dagen, 10 regels, 1 doel
Vandaag is het nog precies 100 dagen tot de TCS New York City Marathon. Er zijn lopers die dit punt als het officiële start van de marathonvoorbereiding zien, en omdat het herstel van mijn blessure eindelijk goed vordert sluit ik me hier graag bij aan!
Tijd dus voor een schema, maar hoewel ik me een paar maanden geleden nog had voorgenomen me hier eens goed in te verdiepen, heb ik besloten zónder voorgekauwd en benauwend marathonschema te gaan trainen. In de plaats daarvan ga ik volgens 10 uitgangspunten trainen, met op 1 dus...
1. Geen schema!
Hartslagmeters, Zoladz-zones, starre weekschema's: ik begin er niet aan. Ik loop nu al jaren zonder schema en denk zo veel geleerd te hebben dat ik inmiddels wel op mijn gevoel af kan gaan. Misschien een beetje out-of-character, maar wie weet waar het me brengt...
2. Rustige duurlopen
Natuurlijk ontkom ik sowieso niet aan de tergend trage duurlopen tot een km of 30 of 35... Maar dan wel met tussendoor en aan het einde een aantal versnellingen, geïnspireerd door de theorie van de 'souplessemethode', waar ik onlangs een erg boeiend boek over las.
3. Veel intervallen
In datzelfde boek staat nog een belangrijk uitgangspunt: veel intervallen, maar relatief rustig. Ik merk al langer dat ik hier goed bij gedij, en vermoed dat dit in een marathonvoorbereiding helemaal geldt. Hoe goed de benen ook voelen: de komende 100 dagen leg ik mezelf een maximum snelheid op.
4. Genoeg wedstrijden
Die 15 km per uur (4 min per km) is al helemaal het maximale bij wedstrijden, waar ik de komende 3 maanden vooral mee aan mijn tempohardheid wil werken. De Halve van Oostland, de Rijk Zwaan Loop... Mooie sfeerlopen waar ik niet tot het gaatje hoeft te gaan. Ik kan niet wachten!
5. Zwart-wit trainen
Ook weer een beetje out-of-character, maar steeds meer loopgoeroes zijn overtuigd van dit principe voor trainingsintensiteit: eigenlijk een combinatie van 2, 3 en 4. Waar ik in mijn voorbereiding voor de Rotterdam Marathon 6 jaar geleden nog een 'net niks' traininkje toevoegde, houd ik het nu bij kwaliteit...
6. Max 3 looptrainingen
Twee keer op de baan en 1 lange duurloop die langer, en langer, en langer wordt: zo zien mijn trainingsweken (en leven) er de komende maanden uit. Maar los van de marathonvoorbereiding vind drie keer sporten per week persoonlijk wel wat weinig...
7. Veel fietsen
Gelukkig is er het fietsen, dat zich tijdens mijn enkelblessure weer heeft bewezen als een prima alternatief en de komende tijd een waardevolle aanvulling moet zijn. Het valt ook nog eens mooi samen met de Tour de France hype en is stiekem ook gewoon erg leuk!
8. Buikspieroefeningen
Leuk. Dat geldt zeker niet voor het trainen van het 'middengebied', een niet te onderschatten onderdeel naast benen en hoofd. Maar goed, zo'n marathonvoorbereiding kan natuurlijk niet alleen maar leuk zijn: dus drie keer per week wil ik me hier toch wel toe zetten.
9. Oneffenheden mijden
De theorie zegt ook dat sterke buik-, rug- en rompspieren goed zijn voor het voorkomen van blessures, alleen werd vorige maand pijnlijk duidelijk dat hiermee niet álle risico's uit te sluiten zijn. Dus overtreed ik ook deze regel niet, en blijf ik daarmee 'op het rechte pad'.
10. Voldoende rust nemen
De laatste zal misschien wel de meest uitdagende worden. Het cliché dat rust de belangrijkste training is, dat overigens ook voor wielrenners schijnt te gelden - misschien moet ik ook wel een M-line matras kopen - kan daarom ook in deze lijst niet ontbreken.
En om deze laatste meteen in praktijk te brengen, ga ik vanaf maandag eerst maar eens een weekje op vakantie. Lijkt mij een prima start van de voorbereiding! Al gaan de hardloopschoenen natuurlijk wel mee...
Tijd dus voor een schema, maar hoewel ik me een paar maanden geleden nog had voorgenomen me hier eens goed in te verdiepen, heb ik besloten zónder voorgekauwd en benauwend marathonschema te gaan trainen. In de plaats daarvan ga ik volgens 10 uitgangspunten trainen, met op 1 dus...
1. Geen schema!
Hartslagmeters, Zoladz-zones, starre weekschema's: ik begin er niet aan. Ik loop nu al jaren zonder schema en denk zo veel geleerd te hebben dat ik inmiddels wel op mijn gevoel af kan gaan. Misschien een beetje out-of-character, maar wie weet waar het me brengt...
2. Rustige duurlopen
Natuurlijk ontkom ik sowieso niet aan de tergend trage duurlopen tot een km of 30 of 35... Maar dan wel met tussendoor en aan het einde een aantal versnellingen, geïnspireerd door de theorie van de 'souplessemethode', waar ik onlangs een erg boeiend boek over las.
3. Veel intervallen
In datzelfde boek staat nog een belangrijk uitgangspunt: veel intervallen, maar relatief rustig. Ik merk al langer dat ik hier goed bij gedij, en vermoed dat dit in een marathonvoorbereiding helemaal geldt. Hoe goed de benen ook voelen: de komende 100 dagen leg ik mezelf een maximum snelheid op.
4. Genoeg wedstrijden
Die 15 km per uur (4 min per km) is al helemaal het maximale bij wedstrijden, waar ik de komende 3 maanden vooral mee aan mijn tempohardheid wil werken. De Halve van Oostland, de Rijk Zwaan Loop... Mooie sfeerlopen waar ik niet tot het gaatje hoeft te gaan. Ik kan niet wachten!
5. Zwart-wit trainen
Ook weer een beetje out-of-character, maar steeds meer loopgoeroes zijn overtuigd van dit principe voor trainingsintensiteit: eigenlijk een combinatie van 2, 3 en 4. Waar ik in mijn voorbereiding voor de Rotterdam Marathon 6 jaar geleden nog een 'net niks' traininkje toevoegde, houd ik het nu bij kwaliteit...
6. Max 3 looptrainingen
Twee keer op de baan en 1 lange duurloop die langer, en langer, en langer wordt: zo zien mijn trainingsweken (en leven) er de komende maanden uit. Maar los van de marathonvoorbereiding vind drie keer sporten per week persoonlijk wel wat weinig...
7. Veel fietsen
Gelukkig is er het fietsen, dat zich tijdens mijn enkelblessure weer heeft bewezen als een prima alternatief en de komende tijd een waardevolle aanvulling moet zijn. Het valt ook nog eens mooi samen met de Tour de France hype en is stiekem ook gewoon erg leuk!
8. Buikspieroefeningen
Leuk. Dat geldt zeker niet voor het trainen van het 'middengebied', een niet te onderschatten onderdeel naast benen en hoofd. Maar goed, zo'n marathonvoorbereiding kan natuurlijk niet alleen maar leuk zijn: dus drie keer per week wil ik me hier toch wel toe zetten.
9. Oneffenheden mijden
De theorie zegt ook dat sterke buik-, rug- en rompspieren goed zijn voor het voorkomen van blessures, alleen werd vorige maand pijnlijk duidelijk dat hiermee niet álle risico's uit te sluiten zijn. Dus overtreed ik ook deze regel niet, en blijf ik daarmee 'op het rechte pad'.
10. Voldoende rust nemen
De laatste zal misschien wel de meest uitdagende worden. Het cliché dat rust de belangrijkste training is, dat overigens ook voor wielrenners schijnt te gelden - misschien moet ik ook wel een M-line matras kopen - kan daarom ook in deze lijst niet ontbreken.
En om deze laatste meteen in praktijk te brengen, ga ik vanaf maandag eerst maar eens een weekje op vakantie. Lijkt mij een prima start van de voorbereiding! Al gaan de hardloopschoenen natuurlijk wel mee...
zondag 28 juni 2015
Voorlopige hechtenis
Sinds vorige week dinsdag voel ik me een beetje als een gevangene. De daad waar ik voor gestraft ben vond plaats tijdens een duurloop, de plaats delict was het smalle paadje langs de Vliet van Delft richting Rijswijk. Even wijkte ik van 'het rechte pad' af en beging ik een misstap. Mijn voet klapte dubbel en inmiddels is het vonnis uitgesproken: 6 tot 8 weken fysiotherapie.
Best een zware straf vind ik zelf. Maar ik heb het misschien ook wel erger gemaakt door na het incident naar huis te joggen alsof er niets gebeurd was - direct je weg vervolgen na een ongeluk: terecht wordt je dat in onze maatschappij zwaar aangerekend. Uiteindelijk kan ik mijn straf niet ontlopen en zal ik de tijd gewoon moeten uitzitten.
Enkelband
Inmiddels ben ik naar een fysiotherapeut geweest en die gaat vanaf komende week als reclasseringsambtenaar met me aan de slag. Hardlopen mag voorlopig 'op geleide van de pijn': als ik last krijg moet ik meteen stoppen. Klinkt duidelijk, maar in de 'proefverloven' die ik tot nu toe heb genomen blijkt dat toch wat anders te liggen. In een training zoek je uiteindelijk toch de grenzen van de wet op: een geplande route afmaken als eigenlijk de pijn al opkomt voelt als nog even extra gas geven voor het oranje licht. 'Het kan nog wel...'
Ik ben er dan ook nog niet over uit of die grote mate van eigen verantwoordelijkheid een voordeel is: ik mag zelf bepalen wat ik doe, maar echt vrij voel ik me niet. Het voelt zeg maar een beetje als elektronisch toezicht... met een enkelband.
Voorwaardelijke straf
Gelukkig zijn er verschillende manieren om mijn conditie op peil te houden, dat beschreef ik de vorige keer al en met name de kop lijkt nu een voorspellende waarde te hebben. Wellicht dat zelfs het klimmen helpt om in figuurlijke zin over die gevangenismuur heen te komen. Al is het gebalanceer op die kleine voetgreepjes voor mijn enkel ook wel weer een risico: ik zit nu in de gevarenzone en er hangt me bij een nieuwe misstap ook nog een voorwaardelijke straf boven het hoofd. En daarmee zou New York toch echt wel in gevaar komen...
Vanmiddag ben ik weer even de poort uit geweest. Het was heerlijk, even van die vrijheid proeven, maar het mocht helaas maar weer kort duren. Nu ben ik weer terug in mijn spreekwoordelijke cel en kerf ik in de muur het aantal dagen tot 1 november. Ik vrees dat die nu ineens heel snel zullen gaan...
Best een zware straf vind ik zelf. Maar ik heb het misschien ook wel erger gemaakt door na het incident naar huis te joggen alsof er niets gebeurd was - direct je weg vervolgen na een ongeluk: terecht wordt je dat in onze maatschappij zwaar aangerekend. Uiteindelijk kan ik mijn straf niet ontlopen en zal ik de tijd gewoon moeten uitzitten.
Enkelband
Inmiddels ben ik naar een fysiotherapeut geweest en die gaat vanaf komende week als reclasseringsambtenaar met me aan de slag. Hardlopen mag voorlopig 'op geleide van de pijn': als ik last krijg moet ik meteen stoppen. Klinkt duidelijk, maar in de 'proefverloven' die ik tot nu toe heb genomen blijkt dat toch wat anders te liggen. In een training zoek je uiteindelijk toch de grenzen van de wet op: een geplande route afmaken als eigenlijk de pijn al opkomt voelt als nog even extra gas geven voor het oranje licht. 'Het kan nog wel...'
Ik ben er dan ook nog niet over uit of die grote mate van eigen verantwoordelijkheid een voordeel is: ik mag zelf bepalen wat ik doe, maar echt vrij voel ik me niet. Het voelt zeg maar een beetje als elektronisch toezicht... met een enkelband.
Voorwaardelijke straf
Gelukkig zijn er verschillende manieren om mijn conditie op peil te houden, dat beschreef ik de vorige keer al en met name de kop lijkt nu een voorspellende waarde te hebben. Wellicht dat zelfs het klimmen helpt om in figuurlijke zin over die gevangenismuur heen te komen. Al is het gebalanceer op die kleine voetgreepjes voor mijn enkel ook wel weer een risico: ik zit nu in de gevarenzone en er hangt me bij een nieuwe misstap ook nog een voorwaardelijke straf boven het hoofd. En daarmee zou New York toch echt wel in gevaar komen...
Vanmiddag ben ik weer even de poort uit geweest. Het was heerlijk, even van die vrijheid proeven, maar het mocht helaas maar weer kort duren. Nu ben ik weer terug in mijn spreekwoordelijke cel en kerf ik in de muur het aantal dagen tot 1 november. Ik vrees dat die nu ineens heel snel zullen gaan...
zondag 14 juni 2015
Tijd voor andere zaken
Vandaag een duurtraininkje gedaan van ruim 70 km. Een flinke uitputtingsslag, maar nu mag die marathon straks toch geen probleem meer zijn. Hoewel ik het dan natuurlijk wel te voet moet doen, en ik vandaag op de stalen ros was...
Ontstaan uit blessures
Vandaag was het dus wielrennen, afgelopen week was ik ook weer te vinden in de klimhal en de sportschool. Lopen is niet de enige 'zaak' waar ik enthousiasme voor op kan brengen... De andere drie zijn in eerste instantie allemaal ooit ontstaan uit blessures bij het hardlopen: als alternatief, herstelbevorderend, en/of preventief. Maar sporten is verslavend; ik wil ze geen van allen meer kwijt! (Dat was alleen anders na mijn ene volleybalseizoen; blijkbaar ben ik toch niet zo van de teamsporten.) Helaas zitten er wel maar 7 dagen in de week, en wordt 'rust' ook nog eens algemeen beschouwd als de belangrijkste training van de week...
Gelukkig lijken ze elkaar wel prima aan te vullen, of zelfs te versterken: ik loop immers zo'n beetje dezelfde tijden als een paar jaar geleden, toen ik per week ongeveer net zo vaak sportte, maar alleen liep. Bovendien zijn er ook qua beleving de nodige overeenkomsten. Maar ook verschillen.
Energievraagstuk
Bij de duursporten racefietsen en hardlopen zijn de overeenkomsten misschien wel het meest duidelijk. Het buiten zijn, de cadans waar je in kunt komen - bestaat er eigenlijk 'cyclist high'?! - en het feit dat je het zowel alleen als samen kunt doen. Vooral bij langere afstanden wordt het naast kracht een energievraagstuk, en is ook de juiste kledingkeuze een hele wetenschap. Een typisch verschil in de winter: waar je bij het lopen start met koude vingers die gedurende de tijd langzaam ontdooien, raken met wielrennen je tenen gedurende de rit juist steeds meer bevroren..
Praatje tussendoor
Van bevriezingsverschijnselen is in de sportschool in ieder geval geen sprake. In de winter is het daarom een prima plek, in de zomer vraag ik me wel eens af wat ik er doe... Maar het antwoord weet ik maar al te goed: blessurepreventie. En soms is het ook gewoon best lekker: na een dag op kantoor nog even langs de Summit Health in De Lier en stuk gaan in geestdodende herhalingen 'leg press' of 'cable push down' - als ware het 200'jes knallen op de atletiekbaan. Bovendien staat er een lekker, en soms minder lekker, muziekje aan - die behoefte heb ik tijdens het lopen en fietsen juist nog nooit gevoeld - en is het een mooie gelegenheid om tussendoor even bij te praten met deze en gene.
Ieder voor zich
Dat laatst is dan weer een belangrijke overeenkomst met klimmen, wat voor mij vooral ook een sociale bezigheid is. Sowieso kun je het niet alleen doen: je hebt immers een maat nodig om te zekeren en op te vertrouwen. Maar als het gaat om het sportieve element is het wel een kwestie van ieder voor zich. Soms flink pijn lijden, nieuwe grenzen doorbreken en de voldoening van meer kunnen dan je denkt, of dat nu een 5a+, 6b (voor mij het klimequivalent van '40 op de 10') of 7C is. Zo'n klimhal is net een loperspeloton: alle niveaus door elkaar, ieder zijn of haar eigen mentale strijd, maar verbonden door dezelfde passie.
De moraal van dit verhaal, en eigenlijk ook alle verhalen hiervoor en hierna? Er is meer dan lopen, maar lopen is ook meer dan de ene voet voor de ander zetten, net als ook andere individuele sporten meer zijn dan alleen de inspanning.
 |
| Bekijk 'Broederstrijd' op Strava |
Vandaag was het dus wielrennen, afgelopen week was ik ook weer te vinden in de klimhal en de sportschool. Lopen is niet de enige 'zaak' waar ik enthousiasme voor op kan brengen... De andere drie zijn in eerste instantie allemaal ooit ontstaan uit blessures bij het hardlopen: als alternatief, herstelbevorderend, en/of preventief. Maar sporten is verslavend; ik wil ze geen van allen meer kwijt! (Dat was alleen anders na mijn ene volleybalseizoen; blijkbaar ben ik toch niet zo van de teamsporten.) Helaas zitten er wel maar 7 dagen in de week, en wordt 'rust' ook nog eens algemeen beschouwd als de belangrijkste training van de week...
Gelukkig lijken ze elkaar wel prima aan te vullen, of zelfs te versterken: ik loop immers zo'n beetje dezelfde tijden als een paar jaar geleden, toen ik per week ongeveer net zo vaak sportte, maar alleen liep. Bovendien zijn er ook qua beleving de nodige overeenkomsten. Maar ook verschillen.
Energievraagstuk
Bij de duursporten racefietsen en hardlopen zijn de overeenkomsten misschien wel het meest duidelijk. Het buiten zijn, de cadans waar je in kunt komen - bestaat er eigenlijk 'cyclist high'?! - en het feit dat je het zowel alleen als samen kunt doen. Vooral bij langere afstanden wordt het naast kracht een energievraagstuk, en is ook de juiste kledingkeuze een hele wetenschap. Een typisch verschil in de winter: waar je bij het lopen start met koude vingers die gedurende de tijd langzaam ontdooien, raken met wielrennen je tenen gedurende de rit juist steeds meer bevroren..
Praatje tussendoor
Van bevriezingsverschijnselen is in de sportschool in ieder geval geen sprake. In de winter is het daarom een prima plek, in de zomer vraag ik me wel eens af wat ik er doe... Maar het antwoord weet ik maar al te goed: blessurepreventie. En soms is het ook gewoon best lekker: na een dag op kantoor nog even langs de Summit Health in De Lier en stuk gaan in geestdodende herhalingen 'leg press' of 'cable push down' - als ware het 200'jes knallen op de atletiekbaan. Bovendien staat er een lekker, en soms minder lekker, muziekje aan - die behoefte heb ik tijdens het lopen en fietsen juist nog nooit gevoeld - en is het een mooie gelegenheid om tussendoor even bij te praten met deze en gene.
Ieder voor zich
Dat laatst is dan weer een belangrijke overeenkomst met klimmen, wat voor mij vooral ook een sociale bezigheid is. Sowieso kun je het niet alleen doen: je hebt immers een maat nodig om te zekeren en op te vertrouwen. Maar als het gaat om het sportieve element is het wel een kwestie van ieder voor zich. Soms flink pijn lijden, nieuwe grenzen doorbreken en de voldoening van meer kunnen dan je denkt, of dat nu een 5a+, 6b (voor mij het klimequivalent van '40 op de 10') of 7C is. Zo'n klimhal is net een loperspeloton: alle niveaus door elkaar, ieder zijn of haar eigen mentale strijd, maar verbonden door dezelfde passie.
De moraal van dit verhaal, en eigenlijk ook alle verhalen hiervoor en hierna? Er is meer dan lopen, maar lopen is ook meer dan de ene voet voor de ander zetten, net als ook andere individuele sporten meer zijn dan alleen de inspanning.
Abonneren op:
Posts (Atom)