Best of

De planning was om dit weekend mijn tweede '30K' te lopen. Ik had al een grote ronde uitgestippeld en er zelfs een soort van zin in. Een paar dagen geleden begon ik me echter steeds slechter te voelen door een serieuze verkoudheid. Bij het opstaan 's ochtends voelde een duurloop van 30 kilometer nog niet echt als een reële optie.

Als alternatief ging ik eerst maar eens een vertrouwd rondje in de buurt lopen. Dat ging nog verrassend goed!  Zodanig dat ik nog een rondje besloot te maken, nu een ander vast parcours vlakbij huis. Ook die ging boven verwachting, waarna ik ook mijn derde vaste trainingsroute nog meepikte en via een soort 'best of' van looproutes alsnog aan de 30 kilometer kwam.


Best of's zijn niet per se altijd het best, dat geldt ook voor muziekalbums. (Vaste lezers van deze blog weten inmiddels wel dat ik van metaforen houd, mensen die mij kennen weten dat ik een groot muziekliefhebber ben.) Natuurlijk ontstaat een hit of favoriete trainingsroute om een reden. Je kunt ze blijven herhalen; echt vervelen gaan ze nooit. Maar de echte beleving zit in het ontdekken van iets nieuws, of als het 'om het echie' gaat.

Neem het concert van Bruce Springsteen in Madrid dat ik in 2012 bijwoonde. Samen met 80.000 wild enthousiaste Spanjaarden vooraan in het Bernabeu-stadion, waar mijn muzikale held een set vol verrassingen deed van 3 uur en 48 minuten. (Dit zou overigens een mooie streeftijd zijn in NY, maar dat terzijde). Een onvergetelijke ervaring, waar het afspelen van Bruce zijn 'Greatest Hits' maar schril bij afsteekt.

De marathon van New York zie ik op gebied van loopevenementen toch wel als het equivalent van het concert van Bruce Springsteen in Madrid. Het summum binnen z'n soort. De ultieme ervaring  voor de liefhebber.  Natuurlijk zie ik hierbij wel 2 gevaren: 1. De verwachtingen zijn zeer hoog. 2. Als die verwachtingen toch worden ingelost, hoe is dit dan ooit nog te overtreffen...?

Gelukkig hebben muziek en hardlopen als hobby's beide een enorme omvang en diversiteit. Na Madrid heb ik nog hele mooie concerten gezien, en na New York zullen nog vele nieuwe looproutes op me wachten. Klein en groot, dichtbij en ver weg, gepland en spontaan. En toch is het een fijn gevoel om altijd nog te kunnen terugvallen op de Best of...

Big City

Eerder schreef ik al over hardlopen in het buitenland en de charme daarvan. Ook afgelopen week tijdens mijn werktrip naar Brazilië gingen de loopschoenen mee. Hardlopen kun je immers altijd en overal. Toch? Dat leek hier in eerste instantie toch even tegen te vallen…

Sowieso konden mijn benen de eerste dagen na de 30 km in het Amsterdamse Bos nog wel wat rust gebruiken. Op maandag was de spierpijn nog zodanig dat ik nauwelijks in staat was om al weer normaal hard te lopen. Een gammele hometrainer in de fitnesszaal van het hotel bood uitkomst; daarop kon ik de boel in ieder geval nog een beetje losfietsen.

De volgende dag voelden mijn benen al weer een stuk beter en wilde ik wel weer wat kilometers proberen te maken. Maar wanneer, waar en hoe? Ik had elke dag een druk programma en ’s avonds was het vroeg donker en niet helemaal ongevaarlijk om alleen de straat op te gaan. Bovendien vielen er de hele dag door onweers- en zware regenbuien. Die eerste drempels om deze week te kunnen hardlopen had ik van tevoren wel verwacht, die laatste in Brazilië niet...

Gevaarlijk?
In tegenstelling tot het weer werkte het tijdsverschil met Nederland wel in mijn voordeel. Op woensdagochtend werd ik al rond half 6 wekker en was het voor het eerst in 48 uur weer eens droog. Maar wel donker. Uit het raam zag ik in het schijnsel van een lantaarnpaal een silhouet. Wat stond die man daar te doen? Het was dan wel niet Sao Paulo, maar ook kleine broer Campinas staat niet bekend als de meest veilige stad ter wereld… Het verstand won het van het hart, ik besloot toch maar weer verder te slapen.

Drie kwartier later werd ik echter al weer wakker en was het licht. Nu of nooit, ik had nog net een half uurtje voor het ontbijt. Let’s go! Maar waarheen? Ik had eerder al wel gezien dat de stad niet bepaald gemaakt is voor hardlopers; veel steile hellingen en oneffenheden en verkeer dat nergens voor stopt. En dan was er nog het risico te verdwalen in een onbekende omgeving. In mijn geval bestond het potentiële gevaar misschien nog wel vooral uit mijn (gebrek aan) richtingsgevoel en zwakke enkel…

Maar no guts, no glory! 1 keer rechts, 1 keer links, dat kon ik nog wel onthouden. Voorzichtig de bocht om, en... toen was daar opeens een park! Nou ja, een klein stadspleintje. Genoeg in ieder geval voor een klein interval-traininkje. Om en om een rondje snel en een rondje langzaam; zo maakte ik mijn eerste kilometers op Braziliaanse grond. Ik was niet overvallen, niet door mijn enkel gegaan, niet verdwaald, zelfs niet natgeregend; de werkdag kon beginnen!

Extra hellingen
Twee dagen later vond training nummer 2 plaats. Opnieuw 's ochtends voor het ontbijt. Dit keer zette ik mijn alarm ervoor en pakte ik nog wat extra hellingen mee; geen verkeerde oefening met het oog op de hoogteverschillen die ons in New York te wachten staan. Ruim 50 minuten later was ik vol energie weer in het hotel. In sportief opzicht was de week sowieso al geslaagd.

Zaterdag had ik nog een vrije ochtend in Sao Paulo. Met de gedachte aan de lange vlucht van die avond leek het me niet gek ook hier nog even de benen los te fietsen in de fitnesszaal. Door het raam van de twintigste verdieping zag ik in de verte indrukwekkende wolkenkrabbers, op de voorgrond lag een groot stadspark. Drie keer raden aan welke andere wereldstad dit me deed denken. Een inspirerend (voor)uitzicht om mijn trainingsstage mee af te sluiten.

Geslaagde test

Enkel heel gehouden (ondanks venijnige bospaadjes), gelletjes goed verteerd (smaakten zelfs best goed), elementen getrotseerd (regenbuien, heuveltjes) en... 30 km volbracht!

Relativiteitstheorie

In mijn duurloop van afgelopen zaterdag stopte de teller na 24 kilometer. Op zich al best een eind, maar als ik bedenk dat er straks nog 18 bij moeten om op 42 te komen... Misschien is het beter vanaf nu in mijlen te gaan denken. 15 van de 26 klinkt al een stuk positiever. Bij 20 is het eind immers in zicht! Toch?

Ach, alles is relatief. Wij zeggen dat je in de voorbereiding minimaal een aantal 'dertigers' moet hebben gelopen. Zouden ze in de VS zeggen dat je minimaal een paar keer de 18,64 mijl moet hebben gehaald? En dat een marathon eigenlijk pas na 21,75 mijl (= 35 km) begint?

Zelfs binnen het metrische stelsel is nog ruimte voor verschillende interpretaties. De ene loper meet zijn snelheid in aantal seconden per 100 m, een tweede zweert bij het aantal minuten per km, de derde denkt liever in kilometers per uur.

Eén ding is zeker: mijn duurloop zaterdag ging voor mijn doen langzaam, heel langzaam - zoals het hoort. Zelf ben ik van de 'minuten per km' en gemiddeld waren dat er zaterdag 5 met 40 seconden, ofwel 10,6 km/h.

Persoonlijk zegt mij dat dus niet zo veel, maar om toch een beetje een indruk te geven: dat is ongeveer drie keer zo langzaam als de 33 km/h van Dafne Schippers afgelopen weekend in haar gouden race, beter bekend als 21.63 seconden per 200 meter. En dat is dan weer exact twee keer zo hard als mijn 200'jes op de baan vorige week.

Maar goed, ik deed in die training dan wel een serie van 12, en komende zaterdag in Amsterdam doe ik er zelfs 150. Zonder pauzes! Laat Dafne dat maar eens proberen...

De dag na die trainingsloop zit ik overigens 12 uur in het vliegtuig naar Brazilië, of misschien moet ik zeggen 9.804 km. Ik weet nog niet zo goed wat minder vervelend klinkt...

In ieder geval ben ik blij met de KLM te gaan. Zelfs op de rug van 'flying Dutchwoman' Schippers zou ik er 9.804 / 33 = 297 uur over doen. Ofwel 12 dagen, wat dan wel weer een interessante hoogtestage zou zijn.

Maar gelukkig sta ik na 12 uur dus weer met beide benen op de grond. Al ligt die in Sao Paulo altijd nog 795 meter hoger dan in Nederland. Ook in New York loop ik straks op zeeniveau - even los van de vele bruggen -, al hoop ik daar natuurlijk wel tot grote hoogte te stijgen.

Waar ik in Sao Paulo wél alvast aan kan wennen is de tijdzone; die is namelijk bijna gelijk aan die van New York. Het is er om precies te zijn 5 uur vroeger dan in Nederland. Wat betekent dat de marathon daar opeens weer een klein stukje verder weg is...

Stap voor stap

De laatste tijd hanteer ik in deze blog een vrij strak ritme, met elke 2 weken een nieuwe bijdrage. Ik noem het een blog, maar eigenlijk is het meer een column. Wat het verschil is? Tja, moeilijk uit te leggen; misschien net zoiets als het verschil tussen hardlopen en rennen. Beide kosten energie en geven voldoening, maar het doel is net wat anders.

Hoe dan ook, minder strak is nog altijd het ritme in mijn marathontraining. Twee weken geleden meldde ik nog zonder een spoor van twijfel - en dat zegt bij mij best iets - dat mijn enkel weer helemaal hersteld was. Vier dagen later ging ik op een schijnbaar onschuldige plek op dezelfde manier weer door hetzelfde gewricht heen. Gelukkig was ik dit keer nog vlakbij huis, al was het nadeel dat mijn buren getuige getuige moesten zijn van mijn nog best ingetogen maar voor mijn doen toch best uitgesproken verbale reactie...

Zwakke plek
Inwendig vervloekte ik mezelf natuurlijk, maar blijkbaar is het dus toch nog een zwakke plek. Alle theorie en ervaringen die ik sindsdien gevraagd en ongevraagd tot me genomen heb bevestigen het: een enkelkwetsuur is een verradelijke blessure. Als je banden eenmaal opgerekt zijn blijft een nieuwe misstap en daarmee een nieuwe verzwikking nog lang op de loer liggen.

Maar ik heb in ieder geval geleerd. Dit keer heb ik de training meteen gestaakt - gelukkig was ik nu dus dicht bij huis! -, eerst een paar dagen rust genomen, en zo snel mogelijk een afspraak gemaakt bij Duco - die nog steeds patienten aanneemt - om de boel weer recht te zetten.

Hij verrichte geen wonderen dit keer, want de klachten zijn nog niet zo maar weg. En het is nu wel duidelijk dat ik die oefeningen - met name héél véél op één been staan en springen - voorlopig moet blijven doen om de banden (opnieuw weer) sterker te maken. Belangrijker is het vertrouwen dat hij gegeven heeft: volgens hem staat de enkel in biomechanisch opzicht weer goed, en moet ik nu zelf nog de belastbaarheid vergroten. En dat kan alleen door steeds de grens op te zoeken, ook als dat nog pijn doet - zoals vaak het geval is met grenzen.

2-uur-grens
En dat is dus precies wat ik vandaag gedaan heb! Uiteindelijk heb ik er zelfs een duurloop van 2 (!) uur van gemaakt: voor het eerst sinds 5 april 2009 weer eens door de grens die je normaal gesproken alleen doorbreekt voor een marathontraining! Waarbij normaal in relatie tot een marathontraining natuurlijk een relatief begrip is...

Het werd natuurlijk ook wel eens tijd. Ik denk dat ik over de afgelopen 2 maanden niet veel verder kom dan gemiddeld 2 looptrainingen per week en een weektotaal van om en nabij de 25 km. Een beetje magertjes nog, 10 weken voor de dag dat ik 42 km aan 1 stuk moet lopen...

Hoe dan ook, na vandaag ben ik weer positief gestemd! Het is ook goed dat ik me eerder al had voorgenomen niet op een strak schema te gaan lopen. Terugkijkend op mijn top 10 breng ik de rest van mijn 'regels' overigens nog niet allemaal even goed in de praktijk. Vooral het lopen van wedstrijden is voorlopig nog even niet aan de orde.

Waakzaam
Het is beter nu zowel letterlijk als figuurlijk even niet te ver vooruit te kijken. Zoals ik tijdens het lopen heel voorzichtig de ene voet voor de andere zet, waakzaam voor iedere oneffenheid, bekijk ik de tijd tot 1 november voorlopig week voor week. En hoe fit ik uiteindelijk ook aan de start zal staan in New York, ik zal het zo veel mogelijk mijl voor mijl gaan beleven. Een scherpe eindtijd kan ik inmiddels toch wel uit mijn hoofd zetten, en dat is misschien alleen maar goed!

Eerstvolgende doel: over 13 dagen een trainingsloop van 30 kilometer in het Amsterdamse Bos. Ha, dat is dus weer over 2 weken!

Reclame

In mijn vorige post stelde ik nog voorzichtig dat het herstel van mijn enkelblessure goed vorderde; inmiddels durf ik te zeggen dat die voltooid is. Na een stuk of 5 bezoeken aan de fysio en talloze oefeningen die nauwelijks vooruitgang brachten, wendde ik me toch weer tot de osteopaat die me eerder van mijn knieblessure afhielp. Binnen 1 minuut had hij het euvel gevonden: een botje dat net iets in de verkeerde richting stond, wat na 1,5 behandeling weer vlot gecorrigeerd was.

Om nog even terug te grijpen naar de gevangenis-metafoor uit een eerdere post: waar ik me in eerste instantie schuldbewust wendde tot een reclasseringsambtenaar die me langzaam weer wilde klaarstomen voor een voorzichtige terugkeer in de maatschappij, kreeg deze advocaat me in een mum van tijd vrij door een gerechtelijke dwaling - of misschien moet ik zeggen een vormfout.

Uitzondering
Ik ben deze ietwat alternatieve maar o zo succesvolle wonderdokter inmiddels zo veel dank verschuldigd, dat ik bij hoge uitzondering een commerciële banner plaats op deze verder strikt reclamevrije blog:

Ik overwoog zelfs onbezoldigd met Duco's naam op mijn borst in New York te gaan lopen, maar hij heeft begrijpelijkerwijs al voldoende klandizie. Het zette me wel aan het denken wat voor andere shirtsponsor ik eventueel nog zou kunnen vinden. Mijn werkgever is natuurlijk een optie (we hebben trouwens nog vacatures: klik hier voor onze vacatures - reclamevrij is deze pagina nu toch niet meer) , maar het zou ook een mooie kans zijn extra promotie te maken voor mezelf, want afgelopen week kwam ik de volgende verkiezing tegen:

New York zou uiteraard niet de meest efficiënte locatie zijn om hier voor te adverteren, en sowieso zou deze reclame te laat komen; stemmen kan namelijk nog tot 31 augustus (klik dus snel hier om te stemmen).


Ik dicht mezelf in deze blog-verkiezing eerlijk gezegd een evengrote kans toe als dat ik op 1 november gehuldigd wordt als winnaar van de New York City Marathon, maar gelukkig zijn hardlopers het gewend om in wedstrijden niet om de prijzen mee te doen. Het gros doet het puur omdat de activiteit zelf zo'n enorme voldoening geeft, met een PR, een aanmoediging vanuit het publiek, of een geslaagde inhaalactie als kersen op de taart.

Aanmoediging
Zo ongeveer zie ik ook elke pageview en elke reactie of stem - had ik de link al gedeeld?! - op deze weblog. Op mijn werk wordt ik voor mijn schrijven goed beloond - had ik al gemeld dat we nog vacatures hebben? -, als blogger doe ik het puur om het te doen.

Toch heb ik ook als blogger een trouwe, onmisbare sponsor: de hardloopsport. Die stelt mij in staat te schrijven, niet door een geldelijke of materiële bijdrage, maar door een onuitputtelijke bron van inspiratie te zijn. In ruil daarvoor maak ik reclame voor de mooiste sport die er is: een prima deal!

100 dagen, 10 regels, 1 doel

Vandaag is het nog precies 100 dagen tot de TCS New York City Marathon. Er zijn lopers die dit punt als het officiële start van de marathonvoorbereiding zien, en omdat het herstel van mijn blessure eindelijk goed vordert sluit ik me hier graag bij aan!

Tijd dus voor een schema, maar hoewel ik me een paar maanden geleden nog had voorgenomen me hier eens goed in te verdiepen, heb ik besloten zónder voorgekauwd en benauwend marathonschema te gaan trainen. In de plaats daarvan ga ik volgens 10 uitgangspunten trainen, met op 1 dus...

1. Geen schema!
Hartslagmeters, Zoladz-zones, starre weekschema's: ik begin er niet aan. Ik loop nu al jaren zonder schema en denk zo veel geleerd te hebben dat ik inmiddels wel op mijn gevoel af kan gaan. Misschien een beetje out-of-character, maar wie weet waar het me brengt...

2. Rustige duurlopen
Natuurlijk ontkom ik sowieso niet aan de tergend trage duurlopen tot een km of 30 of 35... Maar dan wel met tussendoor en aan het einde een aantal versnellingen, geïnspireerd door de theorie van de 'souplessemethode', waar ik onlangs een erg boeiend boek over las.

3. Veel intervallen
In datzelfde boek staat nog een belangrijk uitgangspunt: veel intervallen, maar relatief rustig. Ik merk al langer dat ik hier goed bij gedij, en vermoed dat dit in een marathonvoorbereiding helemaal geldt. Hoe goed de benen ook voelen: de komende 100 dagen leg ik mezelf een maximum snelheid op.

4. Genoeg wedstrijden
Die 15 km per uur (4 min per km) is al helemaal het maximale bij wedstrijden, waar ik de komende 3 maanden vooral mee aan mijn tempohardheid wil werken. De Halve van Oostland, de Rijk Zwaan Loop... Mooie sfeerlopen waar ik niet tot het gaatje hoeft te gaan. Ik kan niet wachten!

5. Zwart-wit trainen
Ook weer een beetje out-of-character, maar steeds meer loopgoeroes zijn overtuigd van dit principe voor trainingsintensiteit: eigenlijk een combinatie van 2, 3 en 4. Waar ik in mijn voorbereiding voor de Rotterdam Marathon 6 jaar geleden nog een 'net niks' traininkje toevoegde, houd ik het nu bij kwaliteit...

6. Max 3 looptrainingen
Twee keer op de baan en 1 lange duurloop die langer, en langer, en langer wordt: zo zien mijn trainingsweken (en leven) er de komende maanden uit. Maar los van de marathonvoorbereiding vind drie keer sporten per week persoonlijk wel wat weinig...

7. Veel fietsen
Gelukkig is er het fietsen, dat zich tijdens mijn enkelblessure weer heeft bewezen als een prima alternatief en de komende tijd een waardevolle aanvulling moet zijn. Het valt ook nog eens mooi samen met de Tour de France hype en is stiekem ook gewoon erg leuk!

8. Buikspieroefeningen
Leuk. Dat geldt zeker niet voor het trainen van het 'middengebied', een niet te onderschatten onderdeel naast benen  en hoofd. Maar goed, zo'n marathonvoorbereiding kan natuurlijk niet alleen maar leuk zijn: dus drie keer per week wil ik me hier toch wel toe zetten.

9. Oneffenheden mijden
De theorie zegt ook dat sterke buik-, rug- en rompspieren goed zijn voor het voorkomen van blessures, alleen werd vorige maand pijnlijk duidelijk dat hiermee niet álle risico's uit te sluiten zijn. Dus overtreed ik ook deze regel niet, en blijf ik daarmee 'op het rechte pad'.

10. Voldoende rust nemen
De laatste zal misschien wel de meest uitdagende worden. Het cliché dat rust de belangrijkste training is, dat overigens ook voor wielrenners schijnt te gelden - misschien moet ik ook wel een M-line matras kopen - kan daarom ook in deze lijst niet ontbreken.

En om deze laatste meteen in praktijk te brengen, ga ik vanaf maandag eerst maar eens een weekje op vakantie. Lijkt mij een prima start van de voorbereiding! Al gaan de hardloopschoenen natuurlijk wel mee...