Van de ene verbazing in de andere

Een strand- en duinrace als de Halve van Egmond is per definitie onvoorspelbaar. Dus dat het gisteren een wedstrijd vol met verrassingen zou worden was eigenlijk wel te verwachten. Uiteindelijk bleek het zelfs de rode draad van - alweer - een fantastische loopdag.

De spanning werd al ruim van tevoren opgebouwd. Vier jaar geleden begon ik mijn verslag van Egmond- toen zowel mijn debuut als mijn eerste post op deze blog - al met de stelling dat de omstandigheden in Egmond óf heel gunstig, óf heel zwaar zouden moeten zijn. In 2011 was het eerste het geval, nu stond eigenlijk al een week van tevoren vast dat het het laatste zou worden. Koud, stormachtig, windvlagen tot wel 90 km/h, kans op onweer en hagel: nauwgezet hield ik de vooruitzichten in de gaten. Hoe dan ook zou het guur en - dus - prettig heroïsch worden. De organisatie had alvast maar besloten tot een aantal voorzorgsmaatregelen, waaronder het niet plaatsen van boarding, spandoeken en bogen op de boulevard. 'Een versobering ten gunste van de veiligheid.'

Uitstel
Op weg naar Egmond leek het allemaal nog redelijk mee te vallen - zeker vergeleken met de storm een dag ervoor - maar kwam wel de eerste verrassing van de dag. Op Twitter verschenen berichten over het uitstellen van de start. Daar zit een loper die zich graag gedegen voorbereid - voeding en logistiek precies afgestemd op het starttijdstip van 12.25 - dus niet op te wachten...

Uiteindelijk bleek de start inderdaad een half uur later te zijn en die 30 minuten kon ik natuurlijk perfect gebruiken om toch nog een keer goed na te denken over.. mijn kleding! Want als je zelf al geen twijfelaar bent, zou je het wel worden van de bonte verzameling van verschillende loopoutfits om je heen. Voor vertrek had ik mezelf nog zo overtuigd van mijn keuze: 2 lagen zou genoeg zijn. Een paar uur later zat ik toch weer mijn startnummers om te spelden naar een extra windjack... En nog een half uur later liep ik van de boulevard tóch nog een keer terug naar de plek waar ik mijn tas al had afgegeven, om tóch nog een keer die bril (tegen een mogelijke zandstorm) eruit te halen, omdat mijn warming-up daar tóch wel aanleiding voor leek te geven...

Prachtig beeld
Gezond gespannen stond ik uiteindelijk te wachten in het startvak. Toen nog prettig in de luwte tussen aan de ene kant de zeecontainers - met daarachter alvast een glimp van de woeste zee- en aan de andere kant een groot hotel. Het startschot voelde uiteindelijk als een bevrijding. De eerste 3 kilometers (een rondje in het dorp) waren nog weinig verrassend, en gingen netjes in 4.25. En dan. Dat prachtige beeld dat een dag later nog steeds op mijn netvlies staat: vanaf de boulevard tussen rijendik publiek het pad af en het mulle zand op richting de woeste zee. Schitterend!

Maar bijna te kort om van te genieten, want... waar was het strand toch gebleven?! Opeens moest ik weer denken aan de reden die de organisatie voor het uitstel had opgegeven: dat strand - dat volgens het opgegeven getij juist gunstig, want breed en hard, had moeten zijn - was door de storm ernstig gekrompen. Ondanks de latere start was er nog maar een smalle strook begaanbaar. Voordeel was in ieder geval dat het met het zandstralen wel meeviel: het waren eerder de klodders schuim die je om de oren vlogen...

Op zoek naar ritme
Het zou de aftrap zijn van een verbazingwekkende tocht vol met verrassingen. Want waar was bijvoorbeeld de kilometeraanduiding? Weggewaaid? Bedolven onder de golven? Ik weet het niet, maar eigenlijk interesseerde het me ook niet heel veel. Ik probeerde met de harde zijwind en op het wisselende zandoppervlak vooral een goed eigen ritme te vinden. Dat ging op zich verbazingwekkend goed, maar waar bleef toch die eerste waterpost - die in een wedstrijd met als hoofdsponsor waterbedrijf PWN toch goed zichtbaar zou moeten zijn? Had ik hem gewoon gemist? Was hij geschrapt als onderdeel van de versobering? Ook weggewaaid of bedolven onder de golven? Ik hoopte in ieder geval dat dit niet zou gelden voor mijn supporters, die ik ergens rond kilometer 7 langs het strand verwachtte maar niet verschenen...

Misschien wel mede daardoor vlogen niet alleen de schuimspetters, maar ook de kilometers onder mijn voeten door en was ik opeens bij km 10,5: de helft van het parcours en precies de plek waar we het strand weer afgingen. De grootste verrassing van de dag was daar: een blik op mijn horloge leerde dat ik pas 45 minuten en een beetje had gelopen. Een tussentijd die in theorie nog zou kunnen leiden tot een evenaring van mijn tijd in Amsterdam vorig jaar, op dat 'watjesparcours' van straatstenen tussen kantoorgebouwen. Verbazingwekkend!

Werken en genieten
Met nieuwe energie en nog steeds goede benen begon ik vanuit Castricum weer aan de terugweg richting Egmond. In mijn herinnering van vier jaar geleden zou die leiden over vriendelijk glooiende bospaadjes, nu bleek het toch een verrassend pittige onderneming. De stukjes mulle zand, de wind die nu soms echt tegen was, de pittige heuvels, de combinatie van deze drie, het was hard werken. Maar ook genieten! Want de omgeving, de sfeer, de stukjes wind mee die je soms even deden vliegen, mijn supporters die uiteindelijk in de duinen stonden: het was vooral weer een feest om hier te lopen.

En het was nog niet gedaan met de verrassingen. Vier jaar geleden schreef ik al over de venijnige Bloedweg in Egmond, en juist daar wilde ik me dit jaar zeker niet weer door laten verrassen. Mijn benen konden dan nog zo goed voelen, ik probeerde bewust nog wat reserve te houden voor die laatste krachtsinspanning. Maar tevergeefs. Zelfs als ik niet al 19 kilometer in de benen had was dit nog een verschrikking geweest: heuvel-op én de wind pal tegen. Ik viel volledig stil en vreesde alsnog tientallen seconden en even zoveel posities in het klassement te gaan verliezen.

Een beetje afzien
Gelukkig stonden er vanaf hier rijendik toeschouwers langs de kant en laten we eerlijk zijn: tijdens de Halve van Egmond 21,1 kilometer lang alleen maar genieten is ook niet de bedoeling. Een beetje afzien hoort erbij! Uiteindelijk kon ik op de boulevard wel nog een verbazingwekkend harde eindsprint trekken en was het tijd voor een al even verbazingwekkende climax: mijn eindtijd. Hoewel de kilometeraanduiding in de duinen wel nog overeind stond, had ik sinds de strandafgang niet meer op mijn klokje gekeken. En dus kon ik me op de eindstreep positief laten verrassen met mijn eindtijd van 1.33.43, en kijk ik nu met heel veel plezier en voldoening, een gezonde dosis spierpijn, nu al weer voorpret (voor volgend jaar) en nog altijd een beetje verbazing terug met dit sfeerfilmpje:

Een goed voornemen is het halve werk

Mijn laatste post eindigde ik met veelbetekenende puntjes... Na een succesvol - want vrijwel blessurevrij - en genotrijk seizoen, dat - 18 seconden 'te laat' - eindigde in Amsterdam, zou ik me tijdens mijn vakantie annex hoogtestage in Peru en Bolivia beraden op - letterlijk - vervolgstappen. Zou ik me 6 jaar na mijn debuut weer gaan wagen aan de hele marathon? Inmiddels is het nieuwe jaar begonnen en de tijd voor goede voornemens aangebroken. En dus heb ik een besluit genomen.(..)

Ik heb me ingeschreven! En ik kies weer voor bekende grond, waar zulke mooie herinneringen liggen. Gewoon in Nederland. Achter de Kenianen in het startvak, gezamenlijk met duizenden goedgetrainde amateurs op weg naar het laatste lange rechte stuk tussen de torenhoge kantoorgebouwen, midden in de grote stad. De trainingen zullen weer in de winter en het voorjaar plaatsvinden, in weer en wind. Het spel van training, rust, voeding en kleding is weer begonnen. Zou er een PR in zitten? De wedstrijden in het afgelopen jaar geven in ieder geval vertrouwen. Wat zal het weer rekenen worden onderweg. Wat zullen de aanmoedigingen weer helpen. Wat zal ik na afloop weer een spierpijn hebben in mijn bovenbenen. Wat heb ik weer zin in deze uitdaging!

Vooral het eerste deel zal vermoedelijk zwaar zijn en halverwege verwacht ik een flinke inzinking. Ook de vorm en de omstandigheden zouden wel eens erg veranderlijk kunnen zijn. Het temperatuurverschil tussen het begin en het einde kan zo maar oplopen tot 20 graden. Gelukkig heb ik tussendoor alle tijd om uit te rusten, kan ik zo veel eten en drinken als ik wil en me wel 100 keer omkleden.

Ik ga weer een marathon lopen. 42 kilometer en 195 meter. Volgende week zondag in Egmond de eerste helft, twee maanden later in Den Haag de tweede.

En die hele dan? Die ultieme uitdaging die ik zo graag idealiseer? Tja. Klinkt (blijven) genieten van wat goed gaat niet als een veel gezonder voornemen?

18 seconden...

...zo lang duurde het ongeveer voor ik vanochtend in de Sporthallen Zuid mijn startnummer had opgehaald en tas kon inleveren; complimenten voor de organisatie van de TCS Amsterdam Marathon, met in totaal 43.000 deelnemers (over 3 afstanden)!

...zo kort maar duurde zo'n beetje de pittige regenbui die vlak voor de start opeens viel; gefocust op de hoge luchtvochtigheid en sterke wind waar uitgebreid voor gewaarschuwd was zag ik die even niet aankomen.

...dat liep ik op de eerste kilometer onder de tijd die ik vandaag eigenlijk per km wilde (4.15) lopen. Tja, dat krijg je als je helemaal vooraan staat, met circa 14.000 lopers achter je... (zie foto)

...zo lang duurde het ongeveer om met tegenwind een diepe tunnel uit te lopen, en om een tot dan toe zekere tijd van onder de 1.30.00 aan het wankelen te brengen.

...dat bleef ik bij de finish in het Olympisch Stadion uiteindelijk verwijderd van die magische grens van anderhalf uur...

...zo lang duurde het slechts om over de 'teleurstelling' heen te komen; met mijn relatieve positie ben ik dik tevreden, en ik liep in ruim 10 jaar tijd nog maar 2 keer sneller over 21,1 km.

...dat zal niet lang genoeg zijn om te beslissen wat mijn volgende uitdaging wordt; toch weer streven naar een snellere tijd, of toch weer gaan voor die enige echte afstand...

P.R.

Mijn Rijk Zwaan Loop van gisteren is in twee letters samen te vatten: de P en de R...

Public Relations
Met een item op het NOS 8 uur journaal en de voorpagina van het landelijke AD was het PR-technisch sowieso al een prima weekje voor Rijk Zwaan, maar de climax was de 15e editie van de Rijk Zwaan Loop. De sponsoring van 'Westlands Mooiste' - met snackgroenten bij de finish - is een goede traditie en mijn deelname eraan - ik vermoed mijn eerste lustrum - inmiddels ook. Er stond dan ook weer een flink aantal collega's aan de start, daags na de Collegadag die dit jaar als thema Passie had. Voor mij bestond deze dag met workshops Djembé en beeldhouwen vooral uit handenarbeid, en dus had ik de benen kunnen sparen. Mijn échte passie volgde op zaterdag. Alles bij elkaar droeg ik het wit-groen-gele RZ tricot na zo'n week met nog meer trots dan dat ik dat normaal al doe.

Persoonlijk Record
Helemaal officieel is het niet; de 10 E.M. ontbreekt in het rijtje hier rechts. Maar ik meen toch vrij zeker te weten dat ik deze afstand niet eerder in 1.07.24 liep. Bij deze bombardeer ik het resultaat van gisteren dan ook als persoonlijk record.

Publiekelijke Ranzigheid
Het was warm, net als bij ongeveer alle andere wedstrijden die ik dit jaar liep, dus probeerde ik bij elke waterpost wat te drinken. Maar dat halve bekertje water kort voor het einde had ik beter niet kunnen nemen... Op de laatste meters voor de finish kon ik me gelukkig nog net inhouden en e.e.a. wegslikken, maar eenmaal over de streep dook ik meteen over het eerste de beste dranghek om de inhoud weer te recyclen op de 's-Gravenzandse straatstenen. Nog steeds in dat mooie wit-groen-gele tricot; niet bepaald fraaie 'PR' voor Rijk Zwaan... Die snacktomaatjes liet ik dit keer maar even aan me voorbij gaan.

Positieve Recombinatie
Tja, deze term ken ik zelf ook niet. Maar de wél bestaande term 'negatieve split' bleek in een eerdere post toch ook al veel vraagtekens op te roepen onder mijn lezers. Met de eerste km ruim onder de 4 minuten, een 10 km doorkomst op 41.15 en eerder genoemde eindtijd was er nu in ieder geval sprake van een (licht) neergaande lijn en daarmee het tegenovergestelde van een negatieve split; een positieve recombinatie zogezegd. Mijn voornemen om de wedstrijden van deze zomer allemaal sneller te eindigen dan te beginnen is uiteindelijk finaal mislukt. Maar ach, ik heb van elke wedstrijd genoten - behalve de laatste meters van gisteren - en uiteindelijk draait het om hoe ik er nu voor sta voor over drie weken.

Prima Repetitie
En zo kom ik op de laatste 'PR', zijnde de conclusie van deze post. Ik heb de kracht en het uithoudingsvermogen, ik ben fit, heb veel wedstrijdritme opgebouwd en nog genoeg tijd om te herstellen. Laat maar komen die halve marathon. Over precies drie weken sta ik in een uitverkocht deelnemersveld aan de start in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Dat is een PRrrrrrrachtig vooruitzicht!

Nostalgie

Het kon ook eigenlijk niet anders, een halve marathon door Pijnacker (gewoond van mijn 12e tot 22e), Berkel (geboren en gewoond tot mijn 11e) en Bergschenhoek (vooruit, een paar maanden gewerkt als bode bij de gemeente, vlak voor ik aan mijn eerste 'echte' baan begon en het huis uit ging), dat zou een nostalgische trip worden. Maar dat het zo'n feest van herinneringen en associaties zou worden, dat had ik niet verwacht...

Het begon vanmiddag al op de fiets van Delft naar Pijnacker, over het Virulypad. Een pad dat ik later ook nog talloze keren befietst en belopen heb, maar nu toch vooral het pad was dat ik tijdens mijn middelbare schooltijd zo vaak aflegde met een enorme tas boeken op mijn rug, en waar ik mijn eerste intervallen liep met mijn eerste loopclub: de Landlopers.

Aangekomen in Pijnacker was er een locatie gereserveerd om om te kleden en spullen achter te laten. Jawel, de Josephschool! Daar waar ik mijn eerste en enige jaar basisschool in Pijnacker heb meegemaakt. Waar ik me nog een kus op het schoolplein herinner van Jolanda, en waar ik ook Martijn leerde kennen. Een vriend die nu in Bergschenhoek woont, in een huis waar ik rond kilometer 11 precies langs zou gaan lopen...

De start was op de Kerkweg, vlakbij mijn oude kapper, de bibliotheek waar ik mijn eerste boeken leende en de bank waar ik mijn eerste eigen geld pinde.

Al snel belandden we op de Oude Leede. De landweg waar ik als beginnend hardloper mijn eerste lange duurlopen deed vanuit mijn ouderlijk huis. En op de Klapwijkseweg, inmiddels nauwelijks meer te herkennen als die lange rechte weg die het vroeger was. Het eerste jaar dat we naar Pijnacker verhuisd waren fietste ik nog twee keer per week met mijn sporttas onder de snelbinders richting TOGB. Om de sport te beoefenen die op dat vlak mijn eerste liefde was: tafeltennis.

Langs de tandarts die mijn eerste gaatjes boorde ging het naar De Windas. Het zwembad van het schoolzwemmen. Maar vooral het zwembad met de in mijn herinnering enorme ligweide. Waar ik met mijn zuurverdiende salaris van het gerbera's insteken zakjes snoep en soms een Magnum kon kopen. Ik herinner me nog de zorgvuldig uitgetelde dubbeltjes en kwartjes die ik zo stevig in mijn handen hield en de gloeiend hete tegels waarop ik op mijn beurt stond te wachten.

In het centrum van Berkel was het helemaal een feest van herkenning. Langs slager De Rooij waar ik - toen ik nog vlees at - altijd een plakje worst kreeg en langs snackbar 't Vierkantje waar we friet - toen ik dat nog graag at - haalden als 't Tunneltje gesloten was. Ik kon niet goed zien of die platenzaak er ook nog zat - hoe heette die toch... -, waar we elke week de papieren Top 40 haalde, en na lang sparen wel eens een cassettebandje konden kopen.

Het rondje Bergschenhoek leverde minder associaties op, maar na km 13 ging het deels over dezelfde weg weer terug. Zo kwamen we ook weer door dat sfeervolle centrum van Berkel. Waar ik nu de speaker langs de kant herkende als een vroegere jeugdleider van Oliveo, de voetbalclub waar ik mijn tweede sport voetbal beoefende, voor ik er dan eindelijk achter kwam dat er voor mij maar 1 echte sport is.

Vlak voor de finish kwam ik langs het ouderlijk huis van de eerder genoemde Martijn. Zelf zat hij in Zuid-Frankrijk had hij al laten weten, maar wie zat daar in een stoeltje? Moeder Toos. Voor het huis waar we regelmatig - 'Ik bij jou of jij bij mij? - na schooltijd afspraken om een potje Commander Keen te spelen.

Terug in het centrum van Pijnacker kwamen we vlakbij café de Guyter, waar ik na de vrijdagavond-voetbaltraining mijn eerste biertjes dronk. En ten slotte ging het in een lang recht stuk naar de finish, waar - heel toepasselijk - mijn ouders langs de kant stonden en twee vrienden, waaronder neef Marco die ik mijn hele leven al ken. Ik  liep over de finish met kippenvel en een grote grijns. Tegelijk met de jaren waren de kilometers voorbij gevlogen...

1 uur, 34 minuten en 50 seconden deed ik over deze nostalgische trip. Naïef natuurlijk om te denken dat ik deze Oostland Halve Marathon echt in een rustig trainingstempo zou gaan lopen, wat ik me eigenlijk voorgenomen had. Maar wat ging het lekker, wat liep ik constant en wat zit er voor mijn gevoel nog meer in over zes weken in Amsterdam... Langzaam begin ik al weer te denken aan de tijd dat ik 21.0975 meter onder de 1.30 kon lopen. Over nostalgie gesproken...

Incidenten, manieren en een toporganisatie

Gisteren was mijn debuut op de Bradelierloop. Een van de vele loopjes die er in het Westland georganiseerd worden, maar toch ook weer met zijn eigen sfeer. En een eigen verhaal.

Het begon al bij de start. Real Madrid had ooit de geknakte doelpalen, de Tour de France had vorig jaar te kampen met een bus die de finish versperde, de Bradelierloop beleefde het startvakincident. De organisatie had bedacht om lopers deze editie een andere richting dan andere jaren uit te sturen maar de logistiek daar schijnbaar niet op aangepast. Gevolg: 5 minuten voor de start stond het voorste deel van het startvak al vol met de snelste lopers en was de bedoeling dat de rest via diezelfde opening zich nog in het startvak zou wurmen. De snellere lopers wilden hun mooie plekje echter niet opgeven en dus was er een heuse patstelling...

Enige tijd later had de speaker - niet boos maar wel een beetje teleurgesteld - iedereen dan uiteindelijk achter de startmat gekregen en klonk het startschot. Onder prima omstandigheden, zeker vergeleken met de pikzwarte wolken die 's ochtends nog in de lucht hingen, ging ik van start voor de 10 kilometer.

Geen kilometeraanduiding
Door de uitdijing van het startvak vroeg ik me nog even af of ik met mijn chip wel over de smalle mat was gekomen, en mijn tijd wel geregistreerd zou worden. Maar dat waren zorgen voor later: eerst maar eens concenteren op de eerste kilometer. Altijd spannend wat je daar klokt, al weet je eigenlijk dat het sowieso weer te snel zal zijn... Maar helaas, ik zal nooit weten hoe lang ik over die eerste km gedaan heb. En ook niet over de tweede of derde: er bleek op het hele parcours geen of nauwelijks zichtbare kilometeraanduiding te zijn.

Nu lijkt deze blog net een klaagzang richting organisatie worden, maar dat is geenszins de bedoeling! De organisatie was prima en eerder heb ik al eens mijn waardering uitgesproken over deze vrijwilligers. Berekenend als ik ben vond ik het ontbreken van tussentijden echter maar niets. Gelukkig ging de 10K over 2 rondjes van 5 en dus kon ik halverwege de stand opmaken. 19.40; huh?! Een positief gevolg van het ontspannen lopen, of toch (alweer) een kwestie van een niet helemaal juist afgemeten parcours - nogmaals, geen kritiek! -, maar nu te kort? Of is dat valse bescheidenheid?

Linkeballen
Hoe dan ook, met vertrouwen ging ik het tweede rondje in. Waarin ik toch wel wat meer last begon te krijgen van het pittige windje. In de eerste ronde had ik de Kanaalweg-met-tegenwind al prima doorgekomen door samen met een medestrijder een mini-waaier te vormen. Om en om op kop, zoals het hoort! In de tweede ronde dacht ik op dezelfde weg dezelfde truc te kunnen toepassen. Met een loper van gelijke lengte; wel zo eerlijk. Maar met een handgebaar maakte deze persoon al snel duidelijk dat hij er de kracht niet voor had. Prima, kan natuurlijk, maar toen we linksaf de luwte in sloegen haalde de sluwe vos mij met een stalen gezicht bijna direct alsnog in. Onvervalst linkenballen was het! Ik had er meteen een nieuw doel bij: deze profiteur voor de finish nog inhalen, en gelukkig lukte dat ook.

Opstandigheid bij de start, weigering kopwerk te doen, waar zijn de goede manieren gebleven in het loperspeloton? Al moet ik zelf ten slotte ook nog een bekentenis doen. Afspraken hoor je immers na te komen. Maar mijn afspraak (met mezelf) om deze zomer alleen maar negative splits te lopen heb ik toch (weer) geschonden... Maar is dat erg als het uiteindelijk leidt tot een tijd van 40.09 en daarmee - zelfs als het parcours wat te kort zou zijn, wat meerdere lopers vermoedden - tot mijn snelste 10 km sinds mei vorig jaar?

Precies zoals het hoort

Het leek zo'n goed idee: de negative split als doel. Maar hoe bepaal je het bereiken ervan op een 5 km, waar alleen de hele kilometers worden aangegeven? En toen werd 2 minuten voor de start ook nog eens verteld dat het parcours 160 meter te lang was... Hoe dan ook ben ik tevreden met mijn tijd op de VTM Telecomloop in Maasdijk - 20.07 -, vooral door het gevoel na afloop. Kapot, maar niet ingestort. Precies zoals het hoort na een 5 km wedstrijd!