Doel

Ik draaf weer regelmatig rondjes op de atletiekbaan, heb wat wedstrijden in de benen, ben fit; tijd om weer eens een doel te gaan stellen! Even speelde het door mijn hoofd weer een hele marathon te gaan lopen, uiteindelijk is het de halve geworden; 19 oktober in Amsterdam.

Maar op welke tijd ga ik me richten voor die halve marathon? Een PR zie ik voorlopig nog niet als realistisch. Maar ook het Nederlands elftal leek geen goede papieren te hebben voor het afgelopen WK, en zie hoe ver die uiteindelijk gekomen zijn... Het geheim was natuurlijk dat Louis zich op het proces richtte, dat de weg naar de finale belangrijker was dan de finale zelf. (Zeker als je die uiteindelijk net niet haalt.)

Daarom richt ook ik me de komende maanden niet op het einddoel, maar op de weg er naar toe. Ik heb nu al besloten hoe mijn speelschema er uitziet:

26 juli: 5 km in Maasdijk (VTM Telecomloop)
23 augustus: 10 km in De Lier (Bradelierloop)
7 september: 10/21 km in Pijnacker (Halve Marathon Oostland)
27 september: 16 km in 's-Gravenzande (Rijk Zwaan Loop)
19 oktober: Halve Marathon Amsterdam

Misschien niet de meest aansprekende affiches - op de Rijk Zwaan Loop na -, maar in de hedendaagse topatletiek zijn er geen kleine wedstrijden meer...

Natuurlijk had het Nederlands elftal nóg een geheim. Krachten sparen in de eerste helft en de tweede helft pas goed gaan presteren. Daar ga ik eens een voorbeeld aan nemen. De komende wedstrijden ga ik niet naar eindtijden streven (dat bleek de afgelopen tijd ook bepaald geen garantie voor een positief eindresultaat), maar zal ik telkens hetzelfde doel hebben: de tweede helft sneller lopen dan de eerste helft. In loperstermen: een negative split. Van de laatste keer dat ik zo een wedstrijd liep geniet ik immers nog steeds na.

Pas gisteren doorbraken onze mannen in Brazilië hun gewoonte om laat op gang te komen. Laat dat een voorbode zijn voor mijn eigen eindstation. Op 19 oktober in het Olympisch Stadion in Amsterdam...

Writer's block

Dus dan meer een link naar filmpje + uitslag (Rabo Molenloop, 10 km)

Dubbel geknoopt

Een goede basis vanuit de halve marathon, goed door getraind, voldoende rust genomen in de dagen ervoor, niet te veel gegeten - en dit keer ook niet te weinig -,  niet te veel wedstrijdspanning, wel een gezonde druk, niet te warm en niet te koud, veel zuurstof in de lucht na de regen van de ochtend, goed geslapen, goed gedronken, goede positie voorin het startvak, niet te snel gestart...

Maar geen dubbele knoop in mijn veters!

Ach, een losse veter, dat gebeurt je maar één keer in een wedstrijd... Mooi niet! Toen ik me - het was iets na km 7 - na het strikken weer had opgericht en mijn strakke tempo van 4 minuten per kilometer met moeite weer probeerde te hervatten, hoorde ik van langs de kant de woorden die nu nog nadreunen: 'hij is wéér los!'. Aaaarrrgghh! Weg tempo, weg moraal, weg tijd van rond de 40 minuten op de Golden Ten... Wat restte was een tijd van net onder de 41. En 500 heel sfeervolle laatste meters door een haag van mensen in het centrum van de mooiste stad van Nederland...

Investering

Ik had als kop voor deze post ook 'Afzien, afzien, afzien' kunnen kiezen, verwijzend naar de post over mijn vorige halve marathon, die in Den Haag. Maar dat had te makkelijk geweest, en bovendien gingen de eerste kilometers van de halve van Leiden vandaag super! De groeiende vorm van de afgelopen weken leek zijn vruchten af te gaan werpen. Onder de 1.35 lopen zou een zekerheidje zijn, 1.32 leek reëel en dromen deed ik van een tijd onder de 1.30...

Maar zo'n beetje op de helft van de halve - toen ik nog netjes op schema 1.32 liep - ging er 'iets' mis. De benen die daarvoor zo soepel ronddraaiden wilden simpelweg niet meer. Leeg. De pittoreske bruggetjes verloren hun charme en werden gewoon vervelende obstakels, en waar ik begon met een grote inhaalrace (in hetzelfde startvak startten alle halve marathon lopers gek genoeg achter de marathonlopers) was dat de laatste kilometers compleet omgedraaid: de een na de ander haalde me in. Alsof ik stil stond. Het makkelijke excuus zou natuurlijk de warmte zijn, maar dat zou flauw zijn. Ik noem mezelf altijd een warm-weer-loper en tot die tijd had ik eigenlijk best wel genoten van het zonnetje!

Koelvloeistof
Het leek eerder een energie-probleem, gewoon te weinig brandstof. Misschien dat het lichaam wat teveel brandstof had moeten omzetten in koelvloeistof... (dus dan toch die warmte?!) Nu klinkt het misschien ook vreemd, om - na een stevig ontbijt, dat wel - de drie uur voor zo'n inspanning niets meer te eten... Maar dat is nu eenmaal hoe ik het altijd doe, en daar hou ik het meestal prima mee vol. Misschien moet ik toch eens een voorbeeld nemen aan de vele lopers die ik in het startvak nog een laatste banaan of mueslireep zie wegwerken... Zo blijf je ook met 10 jaar halve marathon ervaring nog leren!

Hoe dan ook, gelukkig was het Lijden in Leiden... Want wat een toppubliek! Het parcours was sowieso al fantastisch. Start en finish in hartje Leiden, een grote ronde door het groene hart en regelmatig een passage door een dorpskern met werkelijk superenthousiaste toeschouwers. De Leidse (e.o.) loopaanmoedigingen behoren absoluut tot de beste van Nederland. (Waarom had ik daar nog nooit eerder gelopen?! Volgend jaar weer!) Vooral dankzij hen was de eindtijd uiteindelijk nog wel prima: 1.35.55.

En dat maakte ook deze loopervaring dan toch weer tot een mooie herinnering. Bovendien was het - achteraf! - ook wel goed om weer eens flink te hebben afgezien. Want wat maakt de mooiste wedstrijden tot de mooiste wedstrijden? Dat je een tijd loopt die je niet voor mogelijk had gehouden, of dat je een tempo veel makkelijker aan kunt dan je gedacht had. Als het altijd gaat zoals je denkt of hoopt, dan kun je net zo goed geen wedstrijden lopen - dan had ik nu ook niet zo'n joekel van een bloedblaar op mijn kleine teen gehad. Zonder lows geen highs. Zo bezien zie ik deze dag maar als een investering in de toekomst!

De eerste keer...

Zo maar een loop. Zonder er speciaal voor getraind te hebben, zonder speciale lading en zonder verwachtingen, gewoon de voortzetting van een een mooie traditie. De Paasloop van Pijnacker! Maar toch, - let op: niet-gelovigen die de lol van hardlopen maar niet kunnen snappen - elke loop gebeuren er weer dingen waarvan je denkt... dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt!

Zo was het vandaag de eerste keer dat ik een wedstrijd liep op de dag na een verhuisklus. En dat voelde ik vanochtend bij het opstaan nog goed aan de stijve rug en gebutste en stramme bovenarmen. Maar inderdaad, lopen doe je toch vooral met je benen. En een meetbaar doel had ik mezelf sowieso niet gesteld voor deze 5 mijl. (Behalve broer Ronald voor blijven...) Mijlen motiveren me op de een of andere manier toch minder dan kilometers, en de kilometeraanduiding - dat dan weer wel -, komt in 'Pijnackers mooiste' nooit echt betrouwbaar op me over. Dus wat is je tijd dan waard...

Wat dat betreft was het ook niet zo erg dat ik mijn stopwatch bij de start niet aankreeg. Maar het was wel de eerste keer dat dit me overkwam! Tja, hoe moeilijk kan het zijn inderdaad... Mijn nieuwe hardloophorloge-met-mogelijkheden is blijkbaar toch niet helemaal aan mij besteed. Zo ben ik ook niet van de hartslagmeter of GPS-registratie, zelfs niet van muziek in mijn oren. Als het gaat om de combinatie van hardlopen en techniek, focus ik me liever op mijn houding.

Hoe dan ook was een simpele stopwatch om in te drukken vanaf 0:00:00 wel handig geweest. Nu liep ik maar vanuit 'GMT + 2'. De start was 56 seconden na 11 uur, en dus moest ik die vanaf dat moment telkens verrekenen. En het was al zo'n gedoe met getallen: met 3 afstanden (3, 5 en 10 mijl) kris kras heen en weer door elkaar op hetzelfde parcours, en de eerder genoemde verwarring tussen kilometers en mijlen.

Angst
Het was ook de eerste keer dat ik bij een wedstrijd zeker een kilometer lang gelijk op heb gelopen met een kind! Nou wordt ik zelf ook altijd flink veel jonger geschat, maar deze knul leek me toch echt hooguit 12 jaar oud, en 1,5 keer zo klein. Daar de hielen van moeten zien is toch echt nog een graadje erger dan van iemand die twee keer zo oud is, wat met de hardloopsport nog wel vaker gebeurt. Dit was een beetje als die kids die geen angst hebben op de skipiste of aan de klimmuur, en daarom zo hard cq hoog gaan. Of zou deze jongen juist wel angst gehad hebben, voor die boomlange man achter hem, en ging hij daarom zo hard....

Hoe dan ook kon ik hem uiteindelijk achter me laten. Maar de vraag is nog of dit ook is terug te zien in de einduitslag. Het was namelijk de eerste keer dat ik onderweg mijn startnummer ben kwijtgeraakt! Ok, het was slechts een klein blauw kartonnetje - handgeknipt uit een gestencild A4, stel ik me zo voor, vastgemaakt met 1 speldje en met balpen van een nummer voorzien - die verder geen enkele functie had in de registratie van mijn tijd. Maar een beetje kaal - en wedstrijdtechnisch gezien 'illegaal' - voelde ik me wel.

Maar ik hoop eigenlijk wel dat deze tijd de annalen in gaat. Want onder voorbehoud van een onnauwkeurige uitzetting van het parcours, heb ik toch een gemiddelde van bijna 15 km/h gehaald! Ik denk dat het de eerste keer is dat ik bijna exact dezelfde tijd heb gelopen (32.44 om 32.41) als dezelfde wedstrijd een jaar ervoor. Wat ik zeker weet is dat ik nog nooit deze herinnering mee naar huis kreeg. We kregen geen medaille, geen trofee, geen t-shirt, geen bidon, maar...  een stoplichtverpakking paprika's! Dat kan alleen bij de Paasloop van Pijnacker. Een loop die ik niet voor het eerst liep, en zeker ook niet voor het laatst...

Wat denk je zelf?!

Begin van de dag
Toeschouwer: De marathon van Rotterdam: leuk!
Loper: De marathon van Rotterdam: eindelijk, fantastisch, verschrikkelijk, spannend, gekkenwerk, kan ik dit wel...

Start
Toeschouwer: Kippenvel, dit wil ik volgend jaar ook (weer)
Loper: Kippenvel, dit is het moment!

Km 3
Toeschouwer: Nog best koud met die wind
Loper: Nog best warm met die zon

Km 8
Toeschouwer: Oh, doorlopen nu, anders mis ik de metro en ben ik te laat op het volgende afgesproken punt!
Loper: Oh, doorlopen nu, anders gaat mijn gemiddelde onderuit en haal ik mijn afgesproken streeftijd niet!

Km 9
Toeschouwer: Druk hier in de metro, lastig om een plek te vinden
Loper: Druk hier op het parcours, lastig om mijn eigen tempo te bepalen

Km 17
Toeschouwer: Waarom reageert hij niet, ik schreeuw de longen uit mijn lijf...
Loper: Zeker weer een onbekende die mijn naam op mijn startnummer ziet staan...

Km 22
Toeschouwer: Ik heb dorst, waar heb ik nu meer trek in: een biertje of een cola?
Loper: Ik heb dorst, wat wil mijn lichaam nu: water of extran?

Km 29
Toeschouwer: Ik heb trek, even wat lekkers halen bij de AH to go
Loper: Ik heb honger, toch te weinig gelletjes meegenomen...

Km 33
Toeschouwer: Stalpoten! Zou wel even een stukkie willen lopen...
Loper: Kramp in mijn kuiten! Zou wel even willen stoppen...

Km 39
Toeschouwer: Ik sta nu al 4,5 uur langs de kant, ik voel me een bikkel!
Loper: Ik moet nu toch echt even gaan wandelen, ik voel me een loser!

Coolsingel
Toeschouwer: (...)
Loper: (...)

Na de finish
Toeschouwer: Zo! Nu naar huis en zelf nog even een stukkie lopen!
Loper: Dit doe ik nooit, nooit meer...

18.15 uur
Toeschouwer: Leuk, nog even nagenieten bij Studio Sport!
Loper: Zzzzzzzz

Einde van de dag
Toeschouwer: Wat een mooie sport, wat een fantastische dag!
Loper: Wat een mooie sport, wat een fantastische dag!

Genieten, genieten, genieten

Waar kan ik het na zo'n topdag wel niet allemaal over hebben?

- Dat het zulk fantastische weer was, voor sommige lopers net even te warm, maar voor mij - ik die het dankzij een aan de ondergrens van wat gezond is grenzende BMI al de hele 'winter' koud heeft - heerlijk aangenaam!

- Dat de start dankzij het enorme terrein, de tenten, de mensenmassa achter me en de (mislukte) sitdown deed denken aan een muziekfestival, maar dat die associatie tijdens het lopen later volledig verdween als gevolg van de kneiters die uit de speakers langs de kant klonken ("Daar in dat...")

- Dat foute muziek tijdens het lopen toch eigenlijk wel een heel goed gevoel geeft, en mij nu en dan zelfs motiveerde opzwepende bewegingen te maken naar de DJ van dienst

- Dat ik voor het eerst in een wedstrijd meer dan 10 kilometer lang achter een pacer (ervaren loper met ballon die aangeeft welke tijd hij gaat finishen) aan heb gelopen - waarvan de eerste 10 samen met collega Jan -, en dat dat luie achtervolgen eigenlijk best lekker was!

- Dat ik onderweg de voorzitter van AV '40 inhaalde en langs de kant mijn voormalige trainer passeerde, en beide spontaan toeriep - nog zonder enige spijt - weer lid te zullen worden van de club

- Dat ik zo ontspannen liep dat ik gedurende de 'hele halve' in totaal maar 3 keer (!) op mijn horloge heb gekeken, en vrienden langs de kant tot 2 keer toe eerder spotte dan zij mij

- Dat ik het rond een kilometer of 15 - wanneer ik normaal al aan het infuus moet - het nog serieus jammer vond dat de tijd/afstand zo snel ging

- Dat ik op de boulevard toch nog maar even gas gegeven heb, zonder ook maar een moment de gelukzalige glimlach op mijn gezicht te verliezen

- Dat ik de laatste kilometers nog even pedal to the metal ging, wat er waarschijnlijk mede debet aan zal zijn dat ik 'toch gewoon weer' met met flinke spier- en hoofdpijn - maar ook nog steeds die glimlach - deze tekst zit te tikken

- Dat ik tijdens deze wedstrijd meer dan ooit tevoren besefte hoe blij ik eigenlijk mag zijn weer helemaal van mijn knieblessure te zijn afgekomen

- Dat volleyballen best een leuke sport is, maar er toch echt niets boven hardlopen gaat, waar ook net wat meer publiek langs de kant staat

- Dat ik na afloop door vrienden verrast werd met een bos bloemen waarmee ik vervolgens kon genieten van een weldadig koud biertje op het Plein

Maar uiteindelijk schieten woorden na zo'n dag hoe dan ook tekort, zelfs voor een tekstschrijver. Daarom dekt de kop van deze post de lading nog het best, en is mijn uiteindelijk tijd - waar ik overigens wel superblij mee ben - voor deze ene keer totaal irrelevant. Hoe dan ook heeft deze halve marathon zijn al vroeg gegunde plek in mijn persoonlijke top 5 uiteindelijk meer dan waargemaakt...