Nostalgie

Het kon ook eigenlijk niet anders, een halve marathon door Pijnacker (gewoond van mijn 12e tot 22e), Berkel (geboren en gewoond tot mijn 11e) en Bergschenhoek (vooruit, een paar maanden gewerkt als bode bij de gemeente, vlak voor ik aan mijn eerste 'echte' baan begon en het huis uit ging), dat zou een nostalgische trip worden. Maar dat het zo'n feest van herinneringen en associaties zou worden, dat had ik niet verwacht...

Het begon vanmiddag al op de fiets van Delft naar Pijnacker, over het Virulypad. Een pad dat ik later ook nog talloze keren befietst en belopen heb, maar nu toch vooral het pad was dat ik tijdens mijn middelbare schooltijd zo vaak aflegde met een enorme tas boeken op mijn rug, en waar ik mijn eerste intervallen liep met mijn eerste loopclub: de Landlopers.

Aangekomen in Pijnacker was er een locatie gereserveerd om om te kleden en spullen achter te laten. Jawel, de Josephschool! Daar waar ik mijn eerste en enige jaar basisschool in Pijnacker heb meegemaakt. Waar ik me nog een kus op het schoolplein herinner van Jolanda, en waar ik ook Martijn leerde kennen. Een vriend die nu in Bergschenhoek woont, in een huis waar ik rond kilometer 11 precies langs zou gaan lopen...

De start was op de Kerkweg, vlakbij mijn oude kapper, de bibliotheek waar ik mijn eerste boeken leende en de bank waar ik mijn eerste eigen geld pinde.

Al snel belandden we op de Oude Leede. De landweg waar ik als beginnend hardloper mijn eerste lange duurlopen deed vanuit mijn ouderlijk huis. En op de Klapwijkseweg, inmiddels nauwelijks meer te herkennen als die lange rechte weg die het vroeger was. Het eerste jaar dat we naar Pijnacker verhuisd waren fietste ik nog twee keer per week met mijn sporttas onder de snelbinders richting TOGB. Om de sport te beoefenen die op dat vlak mijn eerste liefde was: tafeltennis.

Langs de tandarts die mijn eerste gaatjes boorde ging het naar De Windas. Het zwembad van het schoolzwemmen. Maar vooral het zwembad met de in mijn herinnering enorme ligweide. Waar ik met mijn zuurverdiende salaris van het gerbera's insteken zakjes snoep en soms een Magnum kon kopen. Ik herinner me nog de zorgvuldig uitgetelde dubbeltjes en kwartjes die ik zo stevig in mijn handen hield en de gloeiend hete tegels waarop ik op mijn beurt stond te wachten.

In het centrum van Berkel was het helemaal een feest van herkenning. Langs slager De Rooij waar ik - toen ik nog vlees at - altijd een plakje worst kreeg en langs snackbar 't Vierkantje waar we friet - toen ik dat nog graag at - haalden als 't Tunneltje gesloten was. Ik kon niet goed zien of die platenzaak er ook nog zat - hoe heette die toch... -, waar we elke week de papieren Top 40 haalde, en na lang sparen wel eens een cassettebandje konden kopen.

Het rondje Bergschenhoek leverde minder associaties op, maar na km 13 ging het deels over dezelfde weg weer terug. Zo kwamen we ook weer door dat sfeervolle centrum van Berkel. Waar ik nu de speaker langs de kant herkende als een vroegere jeugdleider van Oliveo, de voetbalclub waar ik mijn tweede sport voetbal beoefende, voor ik er dan eindelijk achter kwam dat er voor mij maar 1 echte sport is.

Vlak voor de finish kwam ik langs het ouderlijk huis van de eerder genoemde Martijn. Zelf zat hij in Zuid-Frankrijk had hij al laten weten, maar wie zat daar in een stoeltje? Moeder Toos. Voor het huis waar we regelmatig - 'Ik bij jou of jij bij mij? - na schooltijd afspraken om een potje Commander Keen te spelen.

Terug in het centrum van Pijnacker kwamen we vlakbij café de Guyter, waar ik na de vrijdagavond-voetbaltraining mijn eerste biertjes dronk. En ten slotte ging het in een lang recht stuk naar de finish, waar - heel toepasselijk - mijn ouders langs de kant stonden en twee vrienden, waaronder neef Marco die ik mijn hele leven al ken. Ik  liep over de finish met kippenvel en een grote grijns. Tegelijk met de jaren waren de kilometers voorbij gevlogen...

1 uur, 34 minuten en 50 seconden deed ik over deze nostalgische trip. Naïef natuurlijk om te denken dat ik deze Oostland Halve Marathon echt in een rustig trainingstempo zou gaan lopen, wat ik me eigenlijk voorgenomen had. Maar wat ging het lekker, wat liep ik constant en wat zit er voor mijn gevoel nog meer in over zes weken in Amsterdam... Langzaam begin ik al weer te denken aan de tijd dat ik 21.0975 meter onder de 1.30 kon lopen. Over nostalgie gesproken...

Incidenten, manieren en een toporganisatie

Gisteren was mijn debuut op de Bradelierloop. Een van de vele loopjes die er in het Westland georganiseerd worden, maar toch ook weer met zijn eigen sfeer. En een eigen verhaal.

Het begon al bij de start. Real Madrid had ooit de geknakte doelpalen, de Tour de France had vorig jaar te kampen met een bus die de finish versperde, de Bradelierloop beleefde het startvakincident. De organisatie had bedacht om lopers deze editie een andere richting dan andere jaren uit te sturen maar de logistiek daar schijnbaar niet op aangepast. Gevolg: 5 minuten voor de start stond het voorste deel van het startvak al vol met de snelste lopers en was de bedoeling dat de rest via diezelfde opening zich nog in het startvak zou wurmen. De snellere lopers wilden hun mooie plekje echter niet opgeven en dus was er een heuse patstelling...

Enige tijd later had de speaker - niet boos maar wel een beetje teleurgesteld - iedereen dan uiteindelijk achter de startmat gekregen en klonk het startschot. Onder prima omstandigheden, zeker vergeleken met de pikzwarte wolken die 's ochtends nog in de lucht hingen, ging ik van start voor de 10 kilometer.

Geen kilometeraanduiding
Door de uitdijing van het startvak vroeg ik me nog even af of ik met mijn chip wel over de smalle mat was gekomen, en mijn tijd wel geregistreerd zou worden. Maar dat waren zorgen voor later: eerst maar eens concenteren op de eerste kilometer. Altijd spannend wat je daar klokt, al weet je eigenlijk dat het sowieso weer te snel zal zijn... Maar helaas, ik zal nooit weten hoe lang ik over die eerste km gedaan heb. En ook niet over de tweede of derde: er bleek op het hele parcours geen of nauwelijks zichtbare kilometeraanduiding te zijn.

Nu lijkt deze blog net een klaagzang richting organisatie worden, maar dat is geenszins de bedoeling! De organisatie was prima en eerder heb ik al eens mijn waardering uitgesproken over deze vrijwilligers. Berekenend als ik ben vond ik het ontbreken van tussentijden echter maar niets. Gelukkig ging de 10K over 2 rondjes van 5 en dus kon ik halverwege de stand opmaken. 19.40; huh?! Een positief gevolg van het ontspannen lopen, of toch (alweer) een kwestie van een niet helemaal juist afgemeten parcours - nogmaals, geen kritiek! -, maar nu te kort? Of is dat valse bescheidenheid?

Linkeballen
Hoe dan ook, met vertrouwen ging ik het tweede rondje in. Waarin ik toch wel wat meer last begon te krijgen van het pittige windje. In de eerste ronde had ik de Kanaalweg-met-tegenwind al prima doorgekomen door samen met een medestrijder een mini-waaier te vormen. Om en om op kop, zoals het hoort! In de tweede ronde dacht ik op dezelfde weg dezelfde truc te kunnen toepassen. Met een loper van gelijke lengte; wel zo eerlijk. Maar met een handgebaar maakte deze persoon al snel duidelijk dat hij er de kracht niet voor had. Prima, kan natuurlijk, maar toen we linksaf de luwte in sloegen haalde de sluwe vos mij met een stalen gezicht bijna direct alsnog in. Onvervalst linkenballen was het! Ik had er meteen een nieuw doel bij: deze profiteur voor de finish nog inhalen, en gelukkig lukte dat ook.

Opstandigheid bij de start, weigering kopwerk te doen, waar zijn de goede manieren gebleven in het loperspeloton? Al moet ik zelf ten slotte ook nog een bekentenis doen. Afspraken hoor je immers na te komen. Maar mijn afspraak (met mezelf) om deze zomer alleen maar negative splits te lopen heb ik toch (weer) geschonden... Maar is dat erg als het uiteindelijk leidt tot een tijd van 40.09 en daarmee - zelfs als het parcours wat te kort zou zijn, wat meerdere lopers vermoedden - tot mijn snelste 10 km sinds mei vorig jaar?

Precies zoals het hoort

Het leek zo'n goed idee: de negative split als doel. Maar hoe bepaal je het bereiken ervan op een 5 km, waar alleen de hele kilometers worden aangegeven? En toen werd 2 minuten voor de start ook nog eens verteld dat het parcours 160 meter te lang was... Hoe dan ook ben ik tevreden met mijn tijd op de VTM Telecomloop in Maasdijk - 20.07 -, vooral door het gevoel na afloop. Kapot, maar niet ingestort. Precies zoals het hoort na een 5 km wedstrijd! 

Doel

Ik draaf weer regelmatig rondjes op de atletiekbaan, heb wat wedstrijden in de benen, ben fit; tijd om weer eens een doel te gaan stellen! Even speelde het door mijn hoofd weer een hele marathon te gaan lopen, uiteindelijk is het de halve geworden; 19 oktober in Amsterdam.

Maar op welke tijd ga ik me richten voor die halve marathon? Een PR zie ik voorlopig nog niet als realistisch. Maar ook het Nederlands elftal leek geen goede papieren te hebben voor het afgelopen WK, en zie hoe ver die uiteindelijk gekomen zijn... Het geheim was natuurlijk dat Louis zich op het proces richtte, dat de weg naar de finale belangrijker was dan de finale zelf. (Zeker als je die uiteindelijk net niet haalt.)

Daarom richt ook ik me de komende maanden niet op het einddoel, maar op de weg er naar toe. Ik heb nu al besloten hoe mijn speelschema er uitziet:

26 juli: 5 km in Maasdijk (VTM Telecomloop)
23 augustus: 10 km in De Lier (Bradelierloop)
7 september: 10/21 km in Pijnacker (Halve Marathon Oostland)
27 september: 16 km in 's-Gravenzande (Rijk Zwaan Loop)
19 oktober: Halve Marathon Amsterdam

Misschien niet de meest aansprekende affiches - op de Rijk Zwaan Loop na -, maar in de hedendaagse topatletiek zijn er geen kleine wedstrijden meer...

Natuurlijk had het Nederlands elftal nóg een geheim. Krachten sparen in de eerste helft en de tweede helft pas goed gaan presteren. Daar ga ik eens een voorbeeld aan nemen. De komende wedstrijden ga ik niet naar eindtijden streven (dat bleek de afgelopen tijd ook bepaald geen garantie voor een positief eindresultaat), maar zal ik telkens hetzelfde doel hebben: de tweede helft sneller lopen dan de eerste helft. In loperstermen: een negative split. Van de laatste keer dat ik zo een wedstrijd liep geniet ik immers nog steeds na.

Pas gisteren doorbraken onze mannen in Brazilië hun gewoonte om laat op gang te komen. Laat dat een voorbode zijn voor mijn eigen eindstation. Op 19 oktober in het Olympisch Stadion in Amsterdam...

Writer's block

Dus dan meer een link naar filmpje + uitslag (Rabo Molenloop, 10 km)

Dubbel geknoopt

Een goede basis vanuit de halve marathon, goed door getraind, voldoende rust genomen in de dagen ervoor, niet te veel gegeten - en dit keer ook niet te weinig -,  niet te veel wedstrijdspanning, wel een gezonde druk, niet te warm en niet te koud, veel zuurstof in de lucht na de regen van de ochtend, goed geslapen, goed gedronken, goede positie voorin het startvak, niet te snel gestart...

Maar geen dubbele knoop in mijn veters!

Ach, een losse veter, dat gebeurt je maar één keer in een wedstrijd... Mooi niet! Toen ik me - het was iets na km 7 - na het strikken weer had opgericht en mijn strakke tempo van 4 minuten per kilometer met moeite weer probeerde te hervatten, hoorde ik van langs de kant de woorden die nu nog nadreunen: 'hij is wéér los!'. Aaaarrrgghh! Weg tempo, weg moraal, weg tijd van rond de 40 minuten op de Golden Ten... Wat restte was een tijd van net onder de 41. En 500 heel sfeervolle laatste meters door een haag van mensen in het centrum van de mooiste stad van Nederland...

Investering

Ik had als kop voor deze post ook 'Afzien, afzien, afzien' kunnen kiezen, verwijzend naar de post over mijn vorige halve marathon, die in Den Haag. Maar dat had te makkelijk geweest, en bovendien gingen de eerste kilometers van de halve van Leiden vandaag super! De groeiende vorm van de afgelopen weken leek zijn vruchten af te gaan werpen. Onder de 1.35 lopen zou een zekerheidje zijn, 1.32 leek reëel en dromen deed ik van een tijd onder de 1.30...

Maar zo'n beetje op de helft van de halve - toen ik nog netjes op schema 1.32 liep - ging er 'iets' mis. De benen die daarvoor zo soepel ronddraaiden wilden simpelweg niet meer. Leeg. De pittoreske bruggetjes verloren hun charme en werden gewoon vervelende obstakels, en waar ik begon met een grote inhaalrace (in hetzelfde startvak startten alle halve marathon lopers gek genoeg achter de marathonlopers) was dat de laatste kilometers compleet omgedraaid: de een na de ander haalde me in. Alsof ik stil stond. Het makkelijke excuus zou natuurlijk de warmte zijn, maar dat zou flauw zijn. Ik noem mezelf altijd een warm-weer-loper en tot die tijd had ik eigenlijk best wel genoten van het zonnetje!

Koelvloeistof
Het leek eerder een energie-probleem, gewoon te weinig brandstof. Misschien dat het lichaam wat teveel brandstof had moeten omzetten in koelvloeistof... (dus dan toch die warmte?!) Nu klinkt het misschien ook vreemd, om - na een stevig ontbijt, dat wel - de drie uur voor zo'n inspanning niets meer te eten... Maar dat is nu eenmaal hoe ik het altijd doe, en daar hou ik het meestal prima mee vol. Misschien moet ik toch eens een voorbeeld nemen aan de vele lopers die ik in het startvak nog een laatste banaan of mueslireep zie wegwerken... Zo blijf je ook met 10 jaar halve marathon ervaring nog leren!

Hoe dan ook, gelukkig was het Lijden in Leiden... Want wat een toppubliek! Het parcours was sowieso al fantastisch. Start en finish in hartje Leiden, een grote ronde door het groene hart en regelmatig een passage door een dorpskern met werkelijk superenthousiaste toeschouwers. De Leidse (e.o.) loopaanmoedigingen behoren absoluut tot de beste van Nederland. (Waarom had ik daar nog nooit eerder gelopen?! Volgend jaar weer!) Vooral dankzij hen was de eindtijd uiteindelijk nog wel prima: 1.35.55.

En dat maakte ook deze loopervaring dan toch weer tot een mooie herinnering. Bovendien was het - achteraf! - ook wel goed om weer eens flink te hebben afgezien. Want wat maakt de mooiste wedstrijden tot de mooiste wedstrijden? Dat je een tijd loopt die je niet voor mogelijk had gehouden, of dat je een tempo veel makkelijker aan kunt dan je gedacht had. Als het altijd gaat zoals je denkt of hoopt, dan kun je net zo goed geen wedstrijden lopen - dan had ik nu ook niet zo'n joekel van een bloedblaar op mijn kleine teen gehad. Zonder lows geen highs. Zo bezien zie ik deze dag maar als een investering in de toekomst!