Mijn langste kilometers ooit

De laatste kilometers van de Rotterdam Marathon, de voltallige afstand van de enige baanwedstrijd die ik ooit liep (3000 m), de laatste 4 kilometer van een 5 km-wedstrijd waarvan ik de eerste kilometer (voor mijn doen veel te hard) in 3.30 liep, het waren allemaal loodzware kilometers, waar geen einde aan leek te komen. Maar de laatste paar kilometer van de wedstrijd van vanochtend waren misschien nog wel eindelozer...

Terug naar gisteravond: een erg gezellig feestje in Den Haag. De stad waar 2 weken later de CPC halve marathon gepland staat. En met die reden heb ik vanochtend een 10 km wedstrijd in Leiden ingepland. Niet om voluit te gaan, maar om hopelijk vrij ontspannen in 15 km/h uit te lopen. Doel: nog even werken aan de tempohardheid, aan het zelfvertrouwen (dat al flink stijgende was door een groeiende vorm) en misschien ook wel om de rechterknie nog even te testen. De knie die de afgelopen weken tijdens de trainingen maar licht bleef irriteren. Misschien (hopelijk?) als gevolg van versleten hardloopschoenen, die eigenlijk al weer even aan vervanging toe waren. Afgelopen donderdag heb ik eindelijk een nieuw paar gekocht, maar om die meteen al aan te doen bij een wedstrijd lijkt me wat risicovol. Blaartechnisch gezien.

Zondagochtend voel ik me prima. Een beetje weinig geslapen, maar met een alcoholvrij avondje heb ik project 'Testloop Leiden' nog behoorlijk serieus genomen. Serieus blijkt trouwens ook de wedstrijd zelf: er komen zelfs chips aan te pas. Zo ontstaat er bij de start toch nog iets van wedstrijdspanning.

De eerste kilometer gaat in 3.55. Perfect, niet te snel, benen voelen nog goed, ik heb er zin in. Tot toch de knie begint op te spelen...

Bij kilometer 2 is het een af en toe opspelende, lichte irritatie - het gevoel dat ik de afgelopen 2 weken ook telkens kreeg tijdens de intervaltrainingen - bij kilometer 3 gaat het over in een constant aanwezig drukkend gevoel, bij kilometer 4 weet ik dat ik deze wedstrijd niet hardlopend ga volbrengen. Eerst stel ik me als doel om in ieder geval nog het 5 km-bord te halen, maar met elke stap lijkt me dat minder verstandig. Ik ga wandelen.

En dan beginnen ze, de lang(zaam)ste kilometers uit mijn wedstrijdcarriere. Natuurlijk bevind ik me op dat moment op het verste punt van de finish vandaan. Ik vraag nog even aan iemand van de organisatie - die daar toevallig langs de kant staat - of er geen snellere weg is naar start/finish, maar helaas... Er zijn dus 2 mogelijkheden. 5 km terug of 5 km vooruit. Omdat ik niet al te tegendraads wil zijn vervolg ik mijn weg maar in de richting die ik toch al opliep. In een combinatie van wandelen en af en toe licht dribbelen, wat gelukkig nog wel gaat (met 5 km wandelen zou ik er nog een uur over doen, reken ik al snel uit). Ik prijs me gelukkig dat ik die ochtend voor een lange broek heb gekozen, want de omstandigheden (kou, regen, wind) zijn er bepaald niet naar om er dan maar een lekker ontspannen zondagochtendwandeling van te maken.

Als snel gaan mijn gedachten naar de CPC. Dat lijkt een kansloze zaak, als ik het nu nog niet eens 5 km volhoud in het tempo dat ik dan 21 km lang wil benaderen. Of had ik toch gewoon mijn nieuwe superdempende schoenen al aan moeten doen, had ik nu dan nergens last van gehad? Het lijkt me sterk, maar je moet je toch ergens aan vasthouden...

Al strompelend, joggend en pijnzend slepen de kilometers zich voort. Ik weet niet zo goed hoe ik met de (ongetwijfeld zeer goed bedoelde) aanmoedigingen onderweg om moet gaan. Op km 9 loop ik even alleen (gelukkig bevinden zich nog steeds veel lopers achter me) en schreeuwt een doorweekte maar daardoor niet minder enthousiaste Leidse dame me nog onvermoeibaar toe "Nog een klein stukkie! Het gaat hartstikke goed joh!"

50 meter voor de finish maak ik de speldjes los en haal ik mijn startnummer van mijn borst. In plaats van onder het finishdoek door te lopen neem ik de andere kant van het hek en ga ik linea recta naar de kleedkamer, kijken of mijn knie er net zo uitziet als hij voelt. De finishmat wacht nu nog steeds op een signaaltje van mijn chip. Maar liever voor het eerst een wedstrijd niet uitlopen, dan voor het eerst een 10 kilometer boven de 50 minuten.

clingeldaalloop 2011

Tijd: 29:53 Maar dat zegt vrij weinig. Wel relevant: ondanks vormcrisis enorm genoten van het mooie parcours, vol heuveltjes en scherpe bochten. Crossen = cool!

Een dagje Egmond

8.15 De wekker gaat. Vandaag mijn debuut op de halve marathon van Egmond. Ik hoopte van tevoren op hele zware of hele goede omstandigheden. Het wordt het laatste, maar alles is relatief. Het parcours over strand en duinen, de toch wel lage temperaturen en de stevige wind blijven een uitdaging. Ik had gister toch al een beslissing genomen over een korte of een lange broek? Of had ik die nu uitgesteld? Anyway, de twijfel begint opnieuw. Eerst maar even ontbijten dan.

8.45 Tas pakken. Het wordt een korte broek en de lange blijft thuis, kan ik ook niet meer twijfelen...

9.15 Op de fiets naar AV '40. Toch wel fris... Nou ja, die korte broek, daar hou ik aan vast. Maar er zijn nog genoeg keuzes te maken. Zal ik voor korte of lange mouwen gaan? En daaronder? Een thermoshirt, en zo ja met korte of met lange mouwen? Had ik geen handschoenen moeten meenemen voor de eerste kilometers?

9.30 Initiatiefnemer van dit AV '40 weg-uitje is Egmond-veteraan Wessel, tevens chauffeur. Maarten, Remco, Andre, Roel en ondergetekende, iedereen is netjes op de afgesproken tijd aanwezig. De zon schijnt. Op naar Egmond.

9.35 Nog geen 5 minuten onderweg en nu al een euforisch gevoel in de auto: Maarten heeft een thermoskan koffie meegenomen! Remco tijfelt even, meestal valt koffie niet zo goed bij hem op de dag van een wedstrijd. Maar toch doet ie een bakkie mee. Niet zonder gevolgen, zo blijkt later...

10.05 De kleding-discussie wordt in de auto nog even voortgezet. Wessel maakt het voor mij nog even erger door aan te bieden zijn lange broek uit te lenen. En bedankt...

10.45 Na een voorspoedige autorit komen we aan bij de AH in Alkmaar, opstapplaats voor de pendelbussen. Het is nog lekker rustig, we kunnen meteen de eerste bus in. Lekker op tijd, niks geen stress.

11.00 Aankomst bij Sportcentrum De Watertoren. De definitieve kledingkeuzes worden gemaakt (ik: korte broek, thermoshirt met lange mouwen, loopshirt met korte mouwen), de laatste krentebollen worden verorberd, de veters worden nog eens goed gestrikt en de blaas wordt nog even geleegd. Kortom, de vaste patronen voor een grote wedstrijd...

11.40 Er zijn verschillende startvakken met verschillenden starttijden, hier scheiden dan ook onze wegen. Wessel en ik gaan als eerste op weg naar de start. Eerst de tassen afgeven bij een van de vele kraampjes naast het sportcentrum. Prima organisatie! Hoewel later blijkt dat er voor de latere startgroepen flinke rijen onstaan...

11.50 Aankomst bij de start. Een ontspannen warming-up. Even een kijkje bij de zee, pittige golfjes!

12.00 Het startvak in dan maar. Dicht op elkaar en met een laag zonnetje in het gezicht valt het met de kou wel mee.

12.17 Lornah, Hilda en de andere dames worden al weggeschoten. Volgens de speaker is het de bedoeling dat we ze in gaan halen. Ondanks mijn goede vorm lijkt me dat wat hoog gegrepen.

12.24 De zenuwen vallen mee. Benen voelen supergoed, het zonnetje schijnt, wat kan mij gebeuren!?

12.25 Boem. En weg.

12.29 Eerste km gaat uiteraard te hard, maar niet veel te hard. Ik passeer Wessel. 'Succes.' 'Zet 'm op.'

12.37 Na een gezellig 'rondje om de kerk' gaat het dan echt beginnen. De strandopgang. Het zand is mul, maar de weg naar de vloedlijn maar kort. Eenmaal daar aangekomen blijkt er zoals gehoopt inderdaad een breed, hard stuk strand te liggen. Maar de wind is fors. De volgende 7 km zal hij pal tegen gaan waaien.

12.54 Zucht. Steun. Net als bij voorgaande strandwedstrijden krijg ik het weer niet voor elkaar bij een waaier aan te sluiten. Elk groepje dat me inhaalt gaat net even te snel en ik vind het zonde of heb het geduld niet om me terug te laten zakken in een langzamer groepje. Bovendien is er niet sprake van 1 lang lint (zoals ik dat van de verhalen kende) maar lopen er verspreid over het strand verschillende groepjes, dankzij het brede stuk harde strand. Elk voordeel hep ze nadeel. Ook in het hardlopen.

13.07 Na 7 km vrijwel volledig alleen tegen de wind in buffelen kan ik eindelijk van het strand af. Maar eerst nog even een klim door het mulle zand. Gevolgd door nog een klim, van Ikea-heuvelachtige proporties. De benen staan op knappen maar het hier luidkeels aanmoedigende en met ter plekke uitgedeelde Saucony-belletjes rinkelende publiek maakt veel goed.

13.11 Eenmaal boven gekomen linksaf het Noordhollands Duinreservaat in. Opeens valt alles weg; de geluiden van het publiek, het suizen van de wind en zelfs even de pijn in de benen. Over een glooiend soort van 'hooipad' is er een bijna surrealistische oase van rust. Hier valt inhalen niet mee begreep ik van tevoren al. Er staan zelfs bordjes die de 'langzame' lopers vriendelijk adviseren rechts aan te houden. Gelukkig heb ik zelf alle ruimte. Die wedstrijdlicentie (en daarmee het vooraan starten) is in Egmond goud waard!

13.19 De Herderslaan op. Hier gaat de turbo aan. Gelukkig maar, want later hoor ik dat Wessel hier maar 50 m achter me zit. De sluwe oude vos...

13.35 Ik heb het ritme nu echt te pakken. Een paar km lang kan ik een tempo vasthouden van 4.15 min/km. Zou die 1.30.00 er misschien toch inzitten? Dan bedenk ik me opeens de waarschuwing die ik vooraf van Wessel kreeg over...

13.50 ...de Bloedweg. Op een kleine 2 km voor de finish, de sadisten... Hij is niet supersteil maar er komt geen eind aan. Egmond blijkt zijn eigen Kralingse bos te hebben, met soortgelijke mannen met hamers. Gelukkig staan er hier wel weer veel enthousiaste Egmonders langs de kant. Wat nou nuchtere Noord-Hollanders?

13.54 De vuurtoren. Nog 200 meter. Het lijkt net of ik stil sta. Wat ik zeker weet is dat alles pijn doet. Steken in beide zijen, in mijn knie, mijn bovenbenen... Ik put er kracht uit dat ik het maximale eruit gehaald heb...

13.55 ...helaas is dat alleen net niet genoeg voor de magische 1.30.00 grens. 28 seconden kom ik tekort...

13.57 Gelukkig is mijn andere doel wel geslaagd, Wessel voorblijven. Mijn doel is 1 sec sneller, het worden er zelfs 100. Wel wint hij de epiloog; het uitlopen naar de sporthal. Zelfs een drafje zit er bij mij niet meer in.

14.15 t/m 15.15 Een voor een druppelen de andere AV '40'ers binnen. Remco blijkt zijn kopje koffie te hebben moeten bekopen met maagklachten en heeft onderweg zelfs een Dixie moeten opzoeken. Maarten loopt fluitend naar 1.35.29 en heeft schijnbaar alleen maar genoten. Roel loopt een knappe 1.54 en blijkt achteraf echt een paar startvakken te ver naar achter te hebben gestaan. Andre ten slotte heeft het startnummer van de op het laatste moment door een blessure afgehaakte Wilma eervol gedragen; de zelf gecreeerde 'I love Wilma'-creatie op zijn borst bleek vleugels te geven.

Vlnr Roel, Remco, Andre, Ton, Wessel en Maarten

15.45 De pendelbus weer in richting Alkmaar. Met enig geluk ontlopen we de lange rijen en zijn we in een mum van tijd weg. Complimenten voor de organisatie!

16.00 Terug bij de auto. We gaan dan nog uit van een vlekkeloze terugreis, tot we terechtkomen in een onverwachte, onverklaarbare en oneindige...

16.30 ...file!

17.40 We rijden weer, maar inmiddels is het niet moeilijk meer na te gaan dat we al langer in de auto zitten dan de tijd die het kost 21,1 km door Egmond te rennen...

18.00 Terug bij het hek van AV '40. Ach, zo'n file mag de pret niet drukken, de fietsen staan er in ieder geval nog!

22.00 Na een hete douche, heel veel drinken en een groot bord eten vallen de ogen langzaam dicht. Het was een mooie dag. De hoofdpijn, de stijve bovenbenen (en de wetenschap dat die alleen maar stijver worden de volgende dagen), de pijnlijke knie, ze zijn het waard. Egmond, bedankt en tot volgend jaar!