Dus dan meer een link naar filmpje + uitslag (Rabo Molenloop, 10 km)
zondag 22 juni 2014
donderdag 29 mei 2014
Dubbel geknoopt
Een goede basis vanuit de halve marathon, goed door getraind, voldoende rust genomen in de dagen ervoor, niet te veel gegeten - en dit keer ook niet te weinig -, niet te veel wedstrijdspanning, wel een gezonde druk, niet te warm en niet te koud, veel zuurstof in de lucht na de regen van de ochtend, goed geslapen, goed gedronken, goede positie voorin het startvak, niet te snel gestart...
Maar geen dubbele knoop in mijn veters!
Ach, een losse veter, dat gebeurt je maar één keer in een wedstrijd... Mooi niet! Toen ik me - het was iets na km 7 - na het strikken weer had opgericht en mijn strakke tempo van 4 minuten per kilometer met moeite weer probeerde te hervatten, hoorde ik van langs de kant de woorden die nu nog nadreunen: 'hij is wéér los!'. Aaaarrrgghh! Weg tempo, weg moraal, weg tijd van rond de 40 minuten op de Golden Ten... Wat restte was een tijd van net onder de 41. En 500 heel sfeervolle laatste meters door een haag van mensen in het centrum van de mooiste stad van Nederland...
Maar geen dubbele knoop in mijn veters!
Ach, een losse veter, dat gebeurt je maar één keer in een wedstrijd... Mooi niet! Toen ik me - het was iets na km 7 - na het strikken weer had opgericht en mijn strakke tempo van 4 minuten per kilometer met moeite weer probeerde te hervatten, hoorde ik van langs de kant de woorden die nu nog nadreunen: 'hij is wéér los!'. Aaaarrrgghh! Weg tempo, weg moraal, weg tijd van rond de 40 minuten op de Golden Ten... Wat restte was een tijd van net onder de 41. En 500 heel sfeervolle laatste meters door een haag van mensen in het centrum van de mooiste stad van Nederland...
zondag 18 mei 2014
Investering
Ik had als kop voor deze post ook 'Afzien, afzien, afzien' kunnen kiezen, verwijzend naar de post over mijn vorige halve marathon, die in Den Haag. Maar dat had te makkelijk geweest, en bovendien gingen de eerste kilometers van de halve van Leiden vandaag super! De groeiende vorm van de afgelopen weken leek zijn vruchten af te gaan werpen. Onder de 1.35 lopen zou een zekerheidje zijn, 1.32 leek reëel en dromen deed ik van een tijd onder de 1.30...
Maar zo'n beetje op de helft van de halve - toen ik nog netjes op schema 1.32 liep - ging er 'iets' mis. De benen die daarvoor zo soepel ronddraaiden wilden simpelweg niet meer. Leeg. De pittoreske bruggetjes verloren hun charme en werden gewoon vervelende obstakels, en waar ik begon met een grote inhaalrace (in hetzelfde startvak startten alle halve marathon lopers gek genoeg achter de marathonlopers) was dat de laatste kilometers compleet omgedraaid: de een na de ander haalde me in. Alsof ik stil stond. Het makkelijke excuus zou natuurlijk de warmte zijn, maar dat zou flauw zijn. Ik noem mezelf altijd een warm-weer-loper en tot die tijd had ik eigenlijk best wel genoten van het zonnetje!
Koelvloeistof
Het leek eerder een energie-probleem, gewoon te weinig brandstof. Misschien dat het lichaam wat teveel brandstof had moeten omzetten in koelvloeistof... (dus dan toch die warmte?!) Nu klinkt het misschien ook vreemd, om - na een stevig ontbijt, dat wel - de drie uur voor zo'n inspanning niets meer te eten... Maar dat is nu eenmaal hoe ik het altijd doe, en daar hou ik het meestal prima mee vol. Misschien moet ik toch eens een voorbeeld nemen aan de vele lopers die ik in het startvak nog een laatste banaan of mueslireep zie wegwerken... Zo blijf je ook met 10 jaar halve marathon ervaring nog leren!
Hoe dan ook, gelukkig was het Lijden in Leiden... Want wat een toppubliek! Het parcours was sowieso al fantastisch. Start en finish in hartje Leiden, een grote ronde door het groene hart en regelmatig een passage door een dorpskern met werkelijk superenthousiaste toeschouwers. De Leidse (e.o.) loopaanmoedigingen behoren absoluut tot de beste van Nederland. (Waarom had ik daar nog nooit eerder gelopen?! Volgend jaar weer!) Vooral dankzij hen was de eindtijd uiteindelijk nog wel prima: 1.35.55.
En dat maakte ook deze loopervaring dan toch weer tot een mooie herinnering. Bovendien was het - achteraf! - ook wel goed om weer eens flink te hebben afgezien. Want wat maakt de mooiste wedstrijden tot de mooiste wedstrijden? Dat je een tijd loopt die je niet voor mogelijk had gehouden, of dat je een tempo veel makkelijker aan kunt dan je gedacht had. Als het altijd gaat zoals je denkt of hoopt, dan kun je net zo goed geen wedstrijden lopen - dan had ik nu ook niet zo'n joekel van een bloedblaar op mijn kleine teen gehad. Zonder lows geen highs. Zo bezien zie ik deze dag maar als een investering in de toekomst!
Maar zo'n beetje op de helft van de halve - toen ik nog netjes op schema 1.32 liep - ging er 'iets' mis. De benen die daarvoor zo soepel ronddraaiden wilden simpelweg niet meer. Leeg. De pittoreske bruggetjes verloren hun charme en werden gewoon vervelende obstakels, en waar ik begon met een grote inhaalrace (in hetzelfde startvak startten alle halve marathon lopers gek genoeg achter de marathonlopers) was dat de laatste kilometers compleet omgedraaid: de een na de ander haalde me in. Alsof ik stil stond. Het makkelijke excuus zou natuurlijk de warmte zijn, maar dat zou flauw zijn. Ik noem mezelf altijd een warm-weer-loper en tot die tijd had ik eigenlijk best wel genoten van het zonnetje!
Koelvloeistof
Het leek eerder een energie-probleem, gewoon te weinig brandstof. Misschien dat het lichaam wat teveel brandstof had moeten omzetten in koelvloeistof... (dus dan toch die warmte?!) Nu klinkt het misschien ook vreemd, om - na een stevig ontbijt, dat wel - de drie uur voor zo'n inspanning niets meer te eten... Maar dat is nu eenmaal hoe ik het altijd doe, en daar hou ik het meestal prima mee vol. Misschien moet ik toch eens een voorbeeld nemen aan de vele lopers die ik in het startvak nog een laatste banaan of mueslireep zie wegwerken... Zo blijf je ook met 10 jaar halve marathon ervaring nog leren!
Hoe dan ook, gelukkig was het Lijden in Leiden... Want wat een toppubliek! Het parcours was sowieso al fantastisch. Start en finish in hartje Leiden, een grote ronde door het groene hart en regelmatig een passage door een dorpskern met werkelijk superenthousiaste toeschouwers. De Leidse (e.o.) loopaanmoedigingen behoren absoluut tot de beste van Nederland. (Waarom had ik daar nog nooit eerder gelopen?! Volgend jaar weer!) Vooral dankzij hen was de eindtijd uiteindelijk nog wel prima: 1.35.55.
En dat maakte ook deze loopervaring dan toch weer tot een mooie herinnering. Bovendien was het - achteraf! - ook wel goed om weer eens flink te hebben afgezien. Want wat maakt de mooiste wedstrijden tot de mooiste wedstrijden? Dat je een tijd loopt die je niet voor mogelijk had gehouden, of dat je een tempo veel makkelijker aan kunt dan je gedacht had. Als het altijd gaat zoals je denkt of hoopt, dan kun je net zo goed geen wedstrijden lopen - dan had ik nu ook niet zo'n joekel van een bloedblaar op mijn kleine teen gehad. Zonder lows geen highs. Zo bezien zie ik deze dag maar als een investering in de toekomst!
maandag 21 april 2014
De eerste keer...
Zo maar een loop. Zonder er speciaal voor getraind te hebben, zonder speciale lading en zonder verwachtingen, gewoon de voortzetting van een een mooie traditie. De Paasloop van Pijnacker! Maar toch, - let op: niet-gelovigen die de lol van hardlopen maar niet kunnen snappen - elke loop gebeuren er weer dingen waarvan je denkt... dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt!
Zo was het vandaag de eerste keer dat ik een wedstrijd liep op de dag na een verhuisklus. En dat voelde ik vanochtend bij het opstaan nog goed aan de stijve rug en gebutste en stramme bovenarmen. Maar inderdaad, lopen doe je toch vooral met je benen. En een meetbaar doel had ik mezelf sowieso niet gesteld voor deze 5 mijl. (Behalve broer Ronald voor blijven...) Mijlen motiveren me op de een of andere manier toch minder dan kilometers, en de kilometeraanduiding - dat dan weer wel -, komt in 'Pijnackers mooiste' nooit echt betrouwbaar op me over. Dus wat is je tijd dan waard...
Wat dat betreft was het ook niet zo erg dat ik mijn stopwatch bij de start niet aankreeg. Maar het was wel de eerste keer dat dit me overkwam! Tja, hoe moeilijk kan het zijn inderdaad... Mijn nieuwe hardloophorloge-met-mogelijkheden is blijkbaar toch niet helemaal aan mij besteed. Zo ben ik ook niet van de hartslagmeter of GPS-registratie, zelfs niet van muziek in mijn oren. Als het gaat om de combinatie van hardlopen en techniek, focus ik me liever op mijn houding.
Hoe dan ook was een simpele stopwatch om in te drukken vanaf 0:00:00 wel handig geweest. Nu liep ik maar vanuit 'GMT + 2'. De start was 56 seconden na 11 uur, en dus moest ik die vanaf dat moment telkens verrekenen. En het was al zo'n gedoe met getallen: met 3 afstanden (3, 5 en 10 mijl) kris kras heen en weer door elkaar op hetzelfde parcours, en de eerder genoemde verwarring tussen kilometers en mijlen.
Angst
Het was ook de eerste keer dat ik bij een wedstrijd zeker een kilometer lang gelijk op heb gelopen met een kind! Nou wordt ik zelf ook altijd flink veel jonger geschat, maar deze knul leek me toch echt hooguit 12 jaar oud, en 1,5 keer zo klein. Daar de hielen van moeten zien is toch echt nog een graadje erger dan van iemand die twee keer zo oud is, wat met de hardloopsport nog wel vaker gebeurt. Dit was een beetje als die kids die geen angst hebben op de skipiste of aan de klimmuur, en daarom zo hard cq hoog gaan. Of zou deze jongen juist wel angst gehad hebben, voor die boomlange man achter hem, en ging hij daarom zo hard....
Hoe dan ook kon ik hem uiteindelijk achter me laten. Maar de vraag is nog of dit ook is terug te zien in de einduitslag. Het was namelijk de eerste keer dat ik onderweg mijn startnummer ben kwijtgeraakt! Ok, het was slechts een klein blauw kartonnetje - handgeknipt uit een gestencild A4, stel ik me zo voor, vastgemaakt met 1 speldje en met balpen van een nummer voorzien - die verder geen enkele functie had in de registratie van mijn tijd. Maar een beetje kaal - en wedstrijdtechnisch gezien 'illegaal' - voelde ik me wel.
Maar ik hoop eigenlijk wel dat deze tijd de annalen in gaat. Want onder voorbehoud van een onnauwkeurige uitzetting van het parcours, heb ik toch een gemiddelde van bijna 15 km/h gehaald! Ik denk dat het de eerste keer is dat ik bijna exact dezelfde tijd heb gelopen (32.44 om 32.41) als dezelfde wedstrijd een jaar ervoor. Wat ik zeker weet is dat ik nog nooit deze herinnering mee naar huis kreeg. We kregen geen medaille, geen trofee, geen t-shirt, geen bidon, maar... een stoplichtverpakking paprika's! Dat kan alleen bij de Paasloop van Pijnacker. Een loop die ik niet voor het eerst liep, en zeker ook niet voor het laatst...
Zo was het vandaag de eerste keer dat ik een wedstrijd liep op de dag na een verhuisklus. En dat voelde ik vanochtend bij het opstaan nog goed aan de stijve rug en gebutste en stramme bovenarmen. Maar inderdaad, lopen doe je toch vooral met je benen. En een meetbaar doel had ik mezelf sowieso niet gesteld voor deze 5 mijl. (Behalve broer Ronald voor blijven...) Mijlen motiveren me op de een of andere manier toch minder dan kilometers, en de kilometeraanduiding - dat dan weer wel -, komt in 'Pijnackers mooiste' nooit echt betrouwbaar op me over. Dus wat is je tijd dan waard...
Wat dat betreft was het ook niet zo erg dat ik mijn stopwatch bij de start niet aankreeg. Maar het was wel de eerste keer dat dit me overkwam! Tja, hoe moeilijk kan het zijn inderdaad... Mijn nieuwe hardloophorloge-met-mogelijkheden is blijkbaar toch niet helemaal aan mij besteed. Zo ben ik ook niet van de hartslagmeter of GPS-registratie, zelfs niet van muziek in mijn oren. Als het gaat om de combinatie van hardlopen en techniek, focus ik me liever op mijn houding.
Hoe dan ook was een simpele stopwatch om in te drukken vanaf 0:00:00 wel handig geweest. Nu liep ik maar vanuit 'GMT + 2'. De start was 56 seconden na 11 uur, en dus moest ik die vanaf dat moment telkens verrekenen. En het was al zo'n gedoe met getallen: met 3 afstanden (3, 5 en 10 mijl) kris kras heen en weer door elkaar op hetzelfde parcours, en de eerder genoemde verwarring tussen kilometers en mijlen.
Angst
Het was ook de eerste keer dat ik bij een wedstrijd zeker een kilometer lang gelijk op heb gelopen met een kind! Nou wordt ik zelf ook altijd flink veel jonger geschat, maar deze knul leek me toch echt hooguit 12 jaar oud, en 1,5 keer zo klein. Daar de hielen van moeten zien is toch echt nog een graadje erger dan van iemand die twee keer zo oud is, wat met de hardloopsport nog wel vaker gebeurt. Dit was een beetje als die kids die geen angst hebben op de skipiste of aan de klimmuur, en daarom zo hard cq hoog gaan. Of zou deze jongen juist wel angst gehad hebben, voor die boomlange man achter hem, en ging hij daarom zo hard....
Hoe dan ook kon ik hem uiteindelijk achter me laten. Maar de vraag is nog of dit ook is terug te zien in de einduitslag. Het was namelijk de eerste keer dat ik onderweg mijn startnummer ben kwijtgeraakt! Ok, het was slechts een klein blauw kartonnetje - handgeknipt uit een gestencild A4, stel ik me zo voor, vastgemaakt met 1 speldje en met balpen van een nummer voorzien - die verder geen enkele functie had in de registratie van mijn tijd. Maar een beetje kaal - en wedstrijdtechnisch gezien 'illegaal' - voelde ik me wel.
Maar ik hoop eigenlijk wel dat deze tijd de annalen in gaat. Want onder voorbehoud van een onnauwkeurige uitzetting van het parcours, heb ik toch een gemiddelde van bijna 15 km/h gehaald! Ik denk dat het de eerste keer is dat ik bijna exact dezelfde tijd heb gelopen (32.44 om 32.41) als dezelfde wedstrijd een jaar ervoor. Wat ik zeker weet is dat ik nog nooit deze herinnering mee naar huis kreeg. We kregen geen medaille, geen trofee, geen t-shirt, geen bidon, maar... een stoplichtverpakking paprika's! Dat kan alleen bij de Paasloop van Pijnacker. Een loop die ik niet voor het eerst liep, en zeker ook niet voor het laatst...
zondag 13 april 2014
Wat denk je zelf?!
 |
Begin van de dag
Toeschouwer: De marathon van Rotterdam: leuk!
Loper: De marathon van Rotterdam: eindelijk, fantastisch, verschrikkelijk, spannend, gekkenwerk, kan ik dit wel...
Start
Toeschouwer: Kippenvel, dit wil ik volgend jaar ook (weer)
Loper: Kippenvel, dit is het moment!
Km 3
Toeschouwer: Nog best koud met die wind
Loper: Nog best warm met die zon
Km 8
Toeschouwer: Oh, doorlopen nu, anders mis ik de metro en ben ik te laat op het volgende afgesproken punt!
Loper: Oh, doorlopen nu, anders gaat mijn gemiddelde onderuit en haal ik mijn afgesproken streeftijd niet!
Km 9
Toeschouwer: Druk hier in de metro, lastig om een plek te vinden
Loper: Druk hier op het parcours, lastig om mijn eigen tempo te bepalen
Km 17
Toeschouwer: Waarom reageert hij niet, ik schreeuw de longen uit mijn lijf...
Loper: Zeker weer een onbekende die mijn naam op mijn startnummer ziet staan...
Km 22
Toeschouwer: Ik heb dorst, waar heb ik nu meer trek in: een biertje of een cola?
Loper: Ik heb dorst, wat wil mijn lichaam nu: water of extran?
Km 29
Toeschouwer: Ik heb trek, even wat lekkers halen bij de AH to go
Loper: Ik heb honger, toch te weinig gelletjes meegenomen...
Km 33
Toeschouwer: Stalpoten! Zou wel even een stukkie willen lopen...
Loper: Kramp in mijn kuiten! Zou wel even willen stoppen...
Km 39
Toeschouwer: Ik sta nu al 4,5 uur langs de kant, ik voel me een bikkel!
Loper: Ik moet nu toch echt even gaan wandelen, ik voel me een loser!
Coolsingel
Toeschouwer: (...)
Loper: (...)
Na de finish
Toeschouwer: Zo! Nu naar huis en zelf nog even een stukkie lopen!
Loper: Dit doe ik nooit, nooit meer...
18.15 uur
Toeschouwer: Leuk, nog even nagenieten bij Studio Sport!
Loper: Zzzzzzzz
Einde van de dag
Toeschouwer: Wat een mooie sport, wat een fantastische dag!
Loper: Wat een mooie sport, wat een fantastische dag!
zondag 9 maart 2014
Genieten, genieten, genieten
Waar kan ik het na zo'n topdag wel niet allemaal over hebben?
- Dat het zulk fantastische weer was, voor sommige lopers net even te warm, maar voor mij - ik die het dankzij een aan de ondergrens van wat gezond is grenzende BMI al de hele 'winter' koud heeft - heerlijk aangenaam!
- Dat de start dankzij het enorme terrein, de tenten, de mensenmassa achter me en de (mislukte) sitdown deed denken aan een muziekfestival, maar dat die associatie tijdens het lopen later volledig verdween als gevolg van de kneiters die uit de speakers langs de kant klonken ("Daar in dat...")
- Dat foute muziek tijdens het lopen toch eigenlijk wel een heel goed gevoel geeft, en mij nu en dan zelfs motiveerde opzwepende bewegingen te maken naar de DJ van dienst
- Dat ik voor het eerst in een wedstrijd meer dan 10 kilometer lang achter een pacer (ervaren loper met ballon die aangeeft welke tijd hij gaat finishen) aan heb gelopen - waarvan de eerste 10 samen met collega Jan -, en dat dat luie achtervolgen eigenlijk best lekker was!
- Dat ik onderweg de voorzitter van AV '40 inhaalde en langs de kant mijn voormalige trainer passeerde, en beide spontaan toeriep - nog zonder enige spijt - weer lid te zullen worden van de club
- Dat ik zo ontspannen liep dat ik gedurende de 'hele halve' in totaal maar 3 keer (!) op mijn horloge heb gekeken, en vrienden langs de kant tot 2 keer toe eerder spotte dan zij mij
- Dat ik het rond een kilometer of 15 - wanneer ik normaal al aan het infuus moet - het nog serieus jammer vond dat de tijd/afstand zo snel ging
- Dat ik op de boulevard toch nog maar even gas gegeven heb, zonder ook maar een moment de gelukzalige glimlach op mijn gezicht te verliezen
- Dat ik de laatste kilometers nog even pedal to the metal ging, wat er waarschijnlijk mede debet aan zal zijn dat ik 'toch gewoon weer' met met flinke spier- en hoofdpijn - maar ook nog steeds die glimlach - deze tekst zit te tikken
- Dat ik tijdens deze wedstrijd meer dan ooit tevoren besefte hoe blij ik eigenlijk mag zijn weer helemaal van mijn knieblessure te zijn afgekomen
- Dat volleyballen best een leuke sport is, maar er toch echt niets boven hardlopen gaat, waar ook net wat meer publiek langs de kant staat
- Dat ik na afloop door vrienden verrast werd met een bos bloemen waarmee ik vervolgens kon genieten van een weldadig koud biertje op het Plein
Maar uiteindelijk schieten woorden na zo'n dag hoe dan ook tekort, zelfs voor een tekstschrijver. Daarom dekt de kop van deze post de lading nog het best, en is mijn uiteindelijk tijd - waar ik overigens wel superblij mee ben - voor deze ene keer totaal irrelevant. Hoe dan ook heeft deze halve marathon zijn al vroeg gegunde plek in mijn persoonlijke top 5 uiteindelijk meer dan waargemaakt...
- Dat het zulk fantastische weer was, voor sommige lopers net even te warm, maar voor mij - ik die het dankzij een aan de ondergrens van wat gezond is grenzende BMI al de hele 'winter' koud heeft - heerlijk aangenaam!
- Dat de start dankzij het enorme terrein, de tenten, de mensenmassa achter me en de (mislukte) sitdown deed denken aan een muziekfestival, maar dat die associatie tijdens het lopen later volledig verdween als gevolg van de kneiters die uit de speakers langs de kant klonken ("Daar in dat...")
- Dat foute muziek tijdens het lopen toch eigenlijk wel een heel goed gevoel geeft, en mij nu en dan zelfs motiveerde opzwepende bewegingen te maken naar de DJ van dienst
- Dat ik voor het eerst in een wedstrijd meer dan 10 kilometer lang achter een pacer (ervaren loper met ballon die aangeeft welke tijd hij gaat finishen) aan heb gelopen - waarvan de eerste 10 samen met collega Jan -, en dat dat luie achtervolgen eigenlijk best lekker was!
- Dat ik onderweg de voorzitter van AV '40 inhaalde en langs de kant mijn voormalige trainer passeerde, en beide spontaan toeriep - nog zonder enige spijt - weer lid te zullen worden van de club
- Dat ik zo ontspannen liep dat ik gedurende de 'hele halve' in totaal maar 3 keer (!) op mijn horloge heb gekeken, en vrienden langs de kant tot 2 keer toe eerder spotte dan zij mij
- Dat ik het rond een kilometer of 15 - wanneer ik normaal al aan het infuus moet - het nog serieus jammer vond dat de tijd/afstand zo snel ging
- Dat ik op de boulevard toch nog maar even gas gegeven heb, zonder ook maar een moment de gelukzalige glimlach op mijn gezicht te verliezen
- Dat ik de laatste kilometers nog even pedal to the metal ging, wat er waarschijnlijk mede debet aan zal zijn dat ik 'toch gewoon weer' met met flinke spier- en hoofdpijn - maar ook nog steeds die glimlach - deze tekst zit te tikken
- Dat ik tijdens deze wedstrijd meer dan ooit tevoren besefte hoe blij ik eigenlijk mag zijn weer helemaal van mijn knieblessure te zijn afgekomen
- Dat volleyballen best een leuke sport is, maar er toch echt niets boven hardlopen gaat, waar ook net wat meer publiek langs de kant staat
- Dat ik na afloop door vrienden verrast werd met een bos bloemen waarmee ik vervolgens kon genieten van een weldadig koud biertje op het Plein
Maar uiteindelijk schieten woorden na zo'n dag hoe dan ook tekort, zelfs voor een tekstschrijver. Daarom dekt de kop van deze post de lading nog het best, en is mijn uiteindelijk tijd - waar ik overigens wel superblij mee ben - voor deze ene keer totaal irrelevant. Hoe dan ook heeft deze halve marathon zijn al vroeg gegunde plek in mijn persoonlijke top 5 uiteindelijk meer dan waargemaakt...
zondag 26 januari 2014
10 jaar halve marathons
Vandaag sinds lange tijd de 1,5 uurs-grens weer eens doorbroken in een duurloop. Hij gaat goed: de voorbereiding voor de halve marathon van Den Haag: de City-Pier-City. En waar kwam ik pas achter? Dat het straks in maart precies 10 jaar geleden is dat ik mijn eerste halve marathon liep: de 'CPC' van 2004! Een mooie moment dus voor een overzicht van mijn meest gedenkwaardige halve marathons.
1 Den Haag 2004 (1.48.53)
Na achtereenvolgens een tafeltennis- en voetbalcarrière was ik net begonnen met hardlopen. Eerst 'een beetje voor mezelf', maar een advertentie in een lokaal dorpsblaadje was aanleiding om me aan te sluiten bij De Landlopers, waar ik mijn eerste intervallen liep en langzamer steeds serieuzer en enthousiaster werd over mijn nieuwe sport. Natuurlijk, je allereerste halve marathon is dan sowieso bijzonder, maar wat deze wedstrijd nog eens extra gedenkwaardig maakt, zijn de weersomstandigheden van die dag. In mijn vorige post was al te lezen dat ik van een beetje ruig weer niet vies ben, maar dit sloeg alles, en heb ik daarna nooit meer meegemaakt. Uit onderstaand bewaard krantenartikel: "Windvlagen van 10 tot 11 bft speelden de atleten danig parten. (...) Wind en zand geselden de lopers op een ongenadige manier."
2 Amsterdam 2005 (1.32.16)
Ik was voor een nieuwe baan net verhuisd naar het Noord-Hollandse gehucht Hensbroek; zowel qua werk als qua wonen niet de meest geweldige periode van mijn leven. Gelukkig had ik 1 afleiding: hardlopen! En dat deed ik dan ook. Vaak en hard. Gemiddeld zes keer in de week. De lokale loopclub beschikte niet over een atletiekbaan: intervallen deden we op een industrieterreintje. De 100 metertjes om tijden aan af te meten waren hier niet zo nauwkeurig, maar dat maakte eigenlijk weinig uit: alles ging gewoon zo hard mogelijk. De verstandige, afremmende aanwijzingen van Landlopers-trainer Leo waren letterlijk en figuurlijk ver weg... Met mijn nieuwe PR in Amsterdam was ik uiteraard blij. Maar zo intensief trainen, en dan toch 'slechts' 1.32 lopen, achteraf geeft het te denken. Om nog maar te zwijgen over de blessure die er op volgde. Een harde les. Wel leuk: finishen in het Olympisch Stadion.
3. Den Haag 2010 (1.27.37)
Wijzer geworden na bovenstaande ervaringen werden - terug in Delft - de trainingen bij AV '40 een stuk effectiever. Het resultaat was het PR dat tot op de dag van vandaag nog staat, en dus kan die halve marathon in deze lijst natuurlijk niet ontbreken. Deel van het geheim was misschien wel de hele marathon die ik het jaar ervoor had gelopen, want als je een wedstrijd gelopen hebt waar je 42 keer een kilometer-bordje tegenkomt, dan voelt het getal 21 opeens heel anders aan. Het tempo lag er natuurlijk wel een flink stuk hoger, en dat merkte ik de dagen na de wedstrijd goed... Maar met de spierpijn verdwenen vrij snel ook de herinneringen, want gek genoeg kan ik me van deze halve marathon niet zo veel meer herinneren. Maar het mooie van een PR is: die blijft staan. Voor altijd. Hoewel, eigenlijk was en is dat nog steeds niet de bedoeling...
4. Egmond 2011 (1.30.28)
Achteraf dacht ik: wat als ik op 9 januari 2011 een halve marathon had gelopen op een snel parcours, in plaats van dat ik de strijd met de elementen was aangegaan op het strand en in de duinen van Egmond? Want wat had ik een topdag! Omdat het voor Egmond-begrippen ook prima omstandigheden waren, kon ik een tijd lopen waar ik nog steeds trots op ben... De kou bij de start, de wind tegen op het strand, het mulle zand van de strandopgang, vlak voor de finish nog de bloedweg; allemaal geen pretje, en op het moment zelf niks minder dan de hel. Maar wat was ik in vorm, en wat voelde ik me aan het eind van de dag - dwars door de hoofd- en spierpijn heen - voldaan. Niet voor niets werd het mijn eerste post op deze blog. Dat deze wedstrijd achteraf min of meer het begin van mijn tweejarige knieblessure betekende, daar denk ik maar niet teveel aan...
5. Den Haag 2014 (?)
Hoewel hij nog 6 weken in de toekomst ligt, reken ik de City-Pier-City van 9 maart 2014 nu maar alvast tot de meest gedenkwaardige van al mijn halve marathons (ik schat een stuk of 10, misschien 15?). De 40e editie van de CPC, tien jaar na de eerste en ruim drie jaar na mijn vorige 21.0975 meter. Ik ben nog in dubio met welke insteek ik hem ga lopen. Immers, een echt snelle tijd zit er met twee of drie keer in de week gematigd trainen nu toch niet in. Ga ik voor de nostalgische insteek (mikken op exact dezelfde tijd als in 2004), de onbezonnen aanpak (geen verwachtingen, wie weet waar het toe leidt..) of voor de relaxte benadering (in stijl met het nieuwe hardlopen). Ik neig naar de laatste, al zou dat eigenlijk een top 5 notering onwaardig zijn...
1 Den Haag 2004 (1.48.53)
Na achtereenvolgens een tafeltennis- en voetbalcarrière was ik net begonnen met hardlopen. Eerst 'een beetje voor mezelf', maar een advertentie in een lokaal dorpsblaadje was aanleiding om me aan te sluiten bij De Landlopers, waar ik mijn eerste intervallen liep en langzamer steeds serieuzer en enthousiaster werd over mijn nieuwe sport. Natuurlijk, je allereerste halve marathon is dan sowieso bijzonder, maar wat deze wedstrijd nog eens extra gedenkwaardig maakt, zijn de weersomstandigheden van die dag. In mijn vorige post was al te lezen dat ik van een beetje ruig weer niet vies ben, maar dit sloeg alles, en heb ik daarna nooit meer meegemaakt. Uit onderstaand bewaard krantenartikel: "Windvlagen van 10 tot 11 bft speelden de atleten danig parten. (...) Wind en zand geselden de lopers op een ongenadige manier."
2 Amsterdam 2005 (1.32.16)
Ik was voor een nieuwe baan net verhuisd naar het Noord-Hollandse gehucht Hensbroek; zowel qua werk als qua wonen niet de meest geweldige periode van mijn leven. Gelukkig had ik 1 afleiding: hardlopen! En dat deed ik dan ook. Vaak en hard. Gemiddeld zes keer in de week. De lokale loopclub beschikte niet over een atletiekbaan: intervallen deden we op een industrieterreintje. De 100 metertjes om tijden aan af te meten waren hier niet zo nauwkeurig, maar dat maakte eigenlijk weinig uit: alles ging gewoon zo hard mogelijk. De verstandige, afremmende aanwijzingen van Landlopers-trainer Leo waren letterlijk en figuurlijk ver weg... Met mijn nieuwe PR in Amsterdam was ik uiteraard blij. Maar zo intensief trainen, en dan toch 'slechts' 1.32 lopen, achteraf geeft het te denken. Om nog maar te zwijgen over de blessure die er op volgde. Een harde les. Wel leuk: finishen in het Olympisch Stadion.
3. Den Haag 2010 (1.27.37)
Wijzer geworden na bovenstaande ervaringen werden - terug in Delft - de trainingen bij AV '40 een stuk effectiever. Het resultaat was het PR dat tot op de dag van vandaag nog staat, en dus kan die halve marathon in deze lijst natuurlijk niet ontbreken. Deel van het geheim was misschien wel de hele marathon die ik het jaar ervoor had gelopen, want als je een wedstrijd gelopen hebt waar je 42 keer een kilometer-bordje tegenkomt, dan voelt het getal 21 opeens heel anders aan. Het tempo lag er natuurlijk wel een flink stuk hoger, en dat merkte ik de dagen na de wedstrijd goed... Maar met de spierpijn verdwenen vrij snel ook de herinneringen, want gek genoeg kan ik me van deze halve marathon niet zo veel meer herinneren. Maar het mooie van een PR is: die blijft staan. Voor altijd. Hoewel, eigenlijk was en is dat nog steeds niet de bedoeling...
4. Egmond 2011 (1.30.28)
Achteraf dacht ik: wat als ik op 9 januari 2011 een halve marathon had gelopen op een snel parcours, in plaats van dat ik de strijd met de elementen was aangegaan op het strand en in de duinen van Egmond? Want wat had ik een topdag! Omdat het voor Egmond-begrippen ook prima omstandigheden waren, kon ik een tijd lopen waar ik nog steeds trots op ben... De kou bij de start, de wind tegen op het strand, het mulle zand van de strandopgang, vlak voor de finish nog de bloedweg; allemaal geen pretje, en op het moment zelf niks minder dan de hel. Maar wat was ik in vorm, en wat voelde ik me aan het eind van de dag - dwars door de hoofd- en spierpijn heen - voldaan. Niet voor niets werd het mijn eerste post op deze blog. Dat deze wedstrijd achteraf min of meer het begin van mijn tweejarige knieblessure betekende, daar denk ik maar niet teveel aan...
5. Den Haag 2014 (?)
Hoewel hij nog 6 weken in de toekomst ligt, reken ik de City-Pier-City van 9 maart 2014 nu maar alvast tot de meest gedenkwaardige van al mijn halve marathons (ik schat een stuk of 10, misschien 15?). De 40e editie van de CPC, tien jaar na de eerste en ruim drie jaar na mijn vorige 21.0975 meter. Ik ben nog in dubio met welke insteek ik hem ga lopen. Immers, een echt snelle tijd zit er met twee of drie keer in de week gematigd trainen nu toch niet in. Ga ik voor de nostalgische insteek (mikken op exact dezelfde tijd als in 2004), de onbezonnen aanpak (geen verwachtingen, wie weet waar het toe leidt..) of voor de relaxte benadering (in stijl met het nieuwe hardlopen). Ik neig naar de laatste, al zou dat eigenlijk een top 5 notering onwaardig zijn...
Abonneren op:
Posts (Atom)